महागाथा: अध्याय १ — नियतिको क्रूर खेल
के तपाईँ भाग्यमा विश्वास गर्नुहुन्छ? के तपाईँलाई
लाग्छ कि तपाईँको जीवनको हरेक आँसु र हरेक मुस्कान कुनै अदृश्य शक्तिले पहिल्यै
कोरिसकेको छ? धेरैलाई लाग्छ हामी आफ्ना निर्णयका मालिक हौँ,
तर समयले प्रमाणित गरिदिन्छ कि हामी त केवल नियतिका गोटी मात्र हौँ।
हाम्रो बितेको हरेक पलले आउने भोलिको सङ्केत दिइरहेको हुन्छ, तर हामी त्यसलाई चिन्न सक्दैनौँ। यो कथा त्यही नियतिको हो, जसले नील वायुपुत्रलाई एक ऐश्वर्यशाली युवराजबाट रगत र पसिनाले नुहाएको
दास बनायो; र पछि, त्यही दासलाई यस युगकै
सबैभन्दा भयानक युद्धको सर्वशक्तिमान योद्धा। तर यो रूपान्तरणको मूल्य के थियो?
आजभन्दा करिब १२ सय वर्ष पहिले, जब सप्तसिन्धुको उत्तरी
क्षेत्रमा हिमालको काखमा एउटा राज्य मुस्कुराउँथ्यो— सुन्दर नगर। नाम जस्तै यो
राज्य कला, संस्कृति र धनधान्यले भरिपूर्ण थियो। यहाँका
जनतालाई अभाव के हो थाहा थिएन। तर इतिहास साक्षी छ, जहाँ बढी
उज्यालो हुन्छ, त्यहाँ अँध्यारोको नजर छिट्टै पर्छ।
एक औँसीको रात, आकाशबाट आगोका गोलाहरू बर्सेजस्तै
गरी हजारौँ राक्षसहरूको फौजले सुन्दर नगरको किल्ला भत्कायो। चारैतिर हाहाकार र
चित्कार फैलियो। जब विनाश निश्चित देखिन्थ्यो, तब
युद्धभूमिको बीचमा एक दिव्य प्रकाश फैलियो। जटाधारी, आँखामा
ब्रह्माण्डीय तेज भएका ऋषि भृगु प्रकट हुनुभयो। उहाँले आफ्नो कमण्डलुबाट जल
छर्कँदै 'श्वेत अग्नि'को आह्वान
गर्नुभयो, जसले क्षणभरमै दानवी सेनालाई खरानी बनाइदियो।
प्रस्थान गर्नुअघि ऋषिले राजालाई एउटा बाकस सुम्पिँदै भन्नुभयो: "राजन्, यो लडाइँ त सकियो, तर
असली युद्ध त मानिसभित्र लुकेको लोभ र डाहसँग हुनेछ। यसमा दुईवटा दिव्य औषधीय
चक्की र यो 'जीवनका सूत्र' नामक पुस्तक
छ। जसले यसको मर्म बुझेर आफ्नो कुण्डलिनी शक्ति जागृत गर्नेछ, उही यो धर्तीको अन्तिम रक्षक बन्नेछ। तर याद राख, यो
पुस्तक गलत हातमा परे यसले महाविनाश पनि ल्याउन सक्छ।"
पुस्ताहरू बिते, तर त्यो पुस्तकको रहस्य कसैले खोल्न
सकेनन्। राजा वीरेन्द्र वायुपुत्र एक न्यायप्रेमी शासक थिए। उनी सधैँ भन्थे,
"शक्ति अरूलाई थिच्न होइन, बचाउन प्रयोग
गरिनुपर्छ।" तर उनका सौतेनी भाइहरू, यजुवेन्द्र र नागेन्द्रको मनमा भने अर्कै आगो बलिरहेको थियो।
एक साँझ दरबारको गोप्य कक्षमा नागेन्द्रले कानेखुसी गर्यो, "दाइ, वीरेन्द्रले हामीलाई सधैँ छायामा राख्यो। त्यो
दिव्य पुस्तक र सिंहासन दुवै हाम्रा हुनुपर्छ। के तपाईँ अझै उसको पाउ मोल्न
चाहनुहुन्छ?"
यजुवेन्द्रको आँखामा लोभ झल्कियो, "धैर्य गर
नागेन्द्र, विषले आफ्नो काम गर्न समय लिन्छ, तर त्यसले ज्यान नलिई छोड्दैन।"
राजा वीरेन्द्रका छोरा, नील वायुपुत्र, सामान्य बालक थिएनन्। उनी ९ वर्षकै उमेरमा गम्भीर र चिन्तनशील थिए। उनको
घुम्रिएको छोटो कपाल र तीखो नाकले उनलाई एक विशेष व्यक्तित्व दिन्थ्यो। जब उनी १३
वर्षका भए, उनले ध्यानको माध्यमबाट आफ्नो पहिलो चक्र—
मूलाधार चक्र—मा विजय प्राप्त गरिसकेका थिए। उनलाई देख्नेहरू भन्थे, "सुन्दर नगरको भविष्य सुरक्षित छ।"
एक रात, दरबारमा सन्नाटा छाएको थियो। अचानक नीललाई आफ्नो
बुबाको कक्षबाट केही खसखस आवाज आयो। उनी दौडिँदै भित्र पसे। त्यहाँको दृश्य देख्दा
उनको खुट्टा मुनिबाट जमिन खस्कियो। महाराज वीरेन्द्र भुइँमा पछारिएका थिए, उनको शरीर नीलो भइसकेको थियो र मुखबाट फिँज निस्किरहेको थियो।
"पिताजी!" नीलले चिच्याउँदै उहाँको टाउको आफ्नो
काखमा राखे।
महाराजले काँपेको हातले नीलको गाला सुम्सुम्याए। उहाँको आवाजमा
अन्तिम सास मात्र बाँकी थियो। "नील... मेरो समय सकियो। भन...
के तिमीले त्यो 'जीवनका सूत्र' को
रहस्य बुझ्न थाल्यौ?"
नीलले रुँदै भने, "मलाई पुस्तक चाहिँदैन पिताजी,
म वैद्यलाई बोलाउँछु, तपाईँलाई केही हुन
दिन्नँ!"
"होइन नील!" महाराजले खोक्दै भन्नुभयो,
"सुन... मानिसहरूले तिमीलाई कमजोर पार्नेछन्, तर याद राख... मानवता नै परम धर्म हो। बदलाको आगोले आफूलाई नजलाउनु...
तिमी... तिमी नै हाम्रो अन्तिम आशा हौ..."
त्यही शब्दसँगै महाराजको हात भुइँमा खस्यो। सुन्दर नगरको सूर्य
अस्तायो।
त्यही क्षण ढोका ढ्याप्प खुल्यो। यजुवेन्द्र र नागेन्द्र हतियारधारी
सैनिकहरूसहित भित्र पसे। "यो के गरेको नील? आफ्नै
पितालाई विष दियौ?" यजुवेन्द्रले झुटो आरोप लगायो।
"होइन! काका, तपाईँहरू के भन्दै हुनुहुन्छ? उहाँलाई त कसैले षड्यन्त्रपूर्वक..." नीलको
वाक्य पूरा हुन नपाउँदै नागेन्द्रले उसको गालामा एक जोडदार मुक्का हान्यो।
"चुप लाग्!" नागेन्द्र गर्जियो, "आजदेखि तँ यो राज्यको राजकुमार होइनस्, तँ एक अपराधी
र हाम्रो दास होस्। लैजाऊ यसलाई कालकोठरीमा!"
तीन वर्ष बित्यो। नील अब १६ वर्षको जवान भइसकेको थियो, तर उसको शरीरमा राजकुमारको कोमलता होइन, अनगिन्ती
चोटका नीलडामहरू थिए। उसलाई 'प्रशिक्षण सहायक' को अपमानजनक काम दिइएको थियो, जहाँ उसले सिपाहीहरूको
प्रहार सहनुपर्थ्यो।
युद्धमैदानमा नयाँ सिपाहीहरूले अभ्यास गर्थे। नीललाई एउटा काठको
खम्बाजस्तै उभ्याइन्थ्यो। एक मोटो सिपाहीले नीलको पेटमा कडा लात हान्दै भन्यो, "के भयो राजकुमार? एउटा मुक्का पनि थाम्न सक्दैनौ?
अझै बलियो होऊ, नत्र हाम्रो अभ्यास कसरी हुन्छ?"
नील भुइँमा पछारिए, रगत थुके, तर
केही बोलेनन्। उनलाई जवाफी हमला गर्ने अनुमति थिएन। यदि उनले हात उठाए, उनलाई झन् कडा यातना दिइन्थ्यो।
त्यो रात, कारागारको चिसो र ओसिलो कोठामा नील एक्लै थिए। एउटा
सानो दियो जलिरहेको थियो, जसको उज्यालोमा उनले लुकाएर राखेको
त्यो 'जीवनका सूत्र' पुस्तक खोलिएको
थियो। तीन वर्षको अपमानले उनको बुबाको त्यो 'मानवता' प्रतिको सोचलाई पूर्ण रूपमा बदलिदिएको थियो।
उनले आफ्नो हातको मुठ्ठी कसे र पुस्तकका पानाहरू पल्टाउँदै आफैँसँग
संवाद गरे: "पिताजी, तपाईँले भन्नुभयो
मानवता नै परम धर्म हो। तर यही मानवताले तपाईँलाई मार्यो र मलाई दास बनायो। यदि
तपाईँ दयालु नभएर कठोर शासक भइदिनुभएको भए, आज यी दुष्टहरूको
हिम्मत हुने थिएन।"
उनले दियोको ज्वालामा आफ्नो हात राखे, तर उनलाई दुखाइ
महसुस भएन। "आज म यो रगत र आँसुलाई साक्षी राखेर
प्रतिज्ञा गर्छु— म यो कैदबाट निस्कनेछु। म मेरा पिताका हत्याराहरूको वंश विनाश
गर्नेछु। अब मेरो धर्म मानवता होइन, प्रतिशोध हुनेछ। म
उनीहरूलाई यस्तो नरक देखाउनेछु, जुन यमराजले पनि सोचेका
छैनन् होला।"
जब नीलले यो प्रतिज्ञा गरे, उनको शरीरमा एक अज्ञात
ऊर्जाको सञ्चार भयो। पुस्तकको एउटा रहस्यमय अक्षर चम्कन थाल्यो।
यहाँ तपाईंको 'महागाथा' को
दोस्रो अध्यायको कथावस्तु र भावलाई अलिकति पनि नबिगारीकन, हिज्जे
(विशेषगरी 'नील' को नामको एकरूपता),
व्याकरण र वाक्य संरचना मिलाएर शुद्ध गरिएको रूप प्रस्तुत छ:
महागाथा: अध्याय २ —
दिव्य शरीर र प्रतिशोधको आरम्भ
जब नीलले भृगु ऋषिले वरदानस्वरूप दिएको 'जीवनका
सूत्र' पुस्तक दियोको ज्वालामा समाहित गरे, तब एक अद्भुत चमत्कार भयो। पुस्तक त जल्यो, तर
त्यसको खरानीमा लुकेका सुनौला अक्षरहरू हावामा तैरँदै नीलको शरीरभित्र मिसिए।
तत्क्षण उनको शरीरमा तीव्र र असह्य जलन सुरु भयो।
वायुपुत्र नील बाल्यकालदेखि नै अत्यन्तै प्रतिभाशाली र कुशाग्र
बुद्धिका थिए। सुन्दर नगरका यी युवराजले यस पुस्तकलाई अनगिन्ती पटक पढिसकेका
हुनाले, उनको अन्तरात्माले यो रहस्यमयी प्रक्रियालाई
तुरुन्तै पहिचान गर्यो।
उनले शरीरको त्यो भयानक गर्मीलाई शान्त पार्न कोठामा रहेको पानीको
टबमा हामफाले। तर पानीले उनको तापक्रम घटाउनुको साटो उल्टै आगोमा घिउ थपेझैँ
गरिदियो। नील हतार-हतार टबबाट बाहिर निस्किए। क्षणभरमै उनको शरीरको रौं-रौं
रातो-तातो फलामको टुक्राजस्तै दन्किन थाल्यो।
अन्ततः, त्यो असीम पीडा खप्न नसकी उनी अन्धकार कोठाको भुइँमा
छाती धसेर पछारिए। उनको भित्र एउटा अविश्वसनीय र महाविनाशकारी रूपान्तरण भइरहेको
थियो। अचानक, उनको चेतनामा एउटा विशाल दिव्य भाँडो (Trishanku
Cauldron) देखा पर्यो। त्यो भाँडो पूर्ण रूपमा गाढा कालो र नीलो
रङ्गको आभाले बेरिएको थियो।
त्यो भाँडोको परिधि वरिपरि आठवटा सर्पका मूर्तिहरू (सर्प पत्र) कुँदिएका
थिए। प्रत्येक सर्प फरक-फरक रङ्गका थिए— रातो, कालो, सेतो र नीलो। ती मूर्तिहरू यति जीवन्त र चम्किला थिए कि मानौँ उनीहरू
अहिल्यै जीवित भएर डस्न आउनेछन्। कोही पाँच त कोही नौ फण भएका ती सर्पहरूका आँखा
बन्द थिए र पुच्छर तलतिर फर्किएका थिए। तर, ती सबैको बीचमा
नवौँ सर्प— एउटा विशाल नीलो सर्प भने त्यहाँ सुतिरहेको थियो।
यस्तो लाग्थ्यो, त्यो नीलो सर्पका आँखाहरू लाखौँ
वर्षदेखि उस्तै रहस्यमयी थिए। ती आँखाहरूमा नजर पर्नासाथ नीलले आफूभित्र एउटा असीम
र ब्रह्माण्डीय शक्तिको सञ्चार भएको अनुभव गरे।
त्यो सर्पको तीव्र नजरले नीलको आत्मालाई जरोदेखि नै हल्लाइदियो।
चाँडै नै उनको आत्मिक शरीरमा असंख्य धाँजाहरू (दरार) देखा परे। उनलाई लाग्यो, उनी कुनै अनन्त गहिराइको खाडलमा खस्दै छन्। ठिक त्यही बेला, त्यो नीलो सर्पको मुखबाट एउटा मधुरो फुसफुसाहट सुनियो। अनि...
चारैतिर एउटा अनौठो आगो बल्यो। के यस्तो रङ्गको ज्वाला वास्तवमै यो
संसारमा सम्भव थियो? त्यो आगो यस्तो थियो, जसले
एकातिर परम शान्तिको आभास दिइरहेको थियो भने अर्कोतिर यसले संसारका सम्पूर्ण
चीजलाई क्षणभरमै जमाएर राखिदिन सक्थ्यो।
"के यो 'श्वेत अग्नि' (पवित्र
सेतो आगो) हो?" नीलसँग छक्क पर्ने समय पनि थिएन,
किनकि त्यो सेतो ज्वालाले घेरिएको विशाल भाँडो सिधै उनको आत्मातिर
सर्दै थियो। कुनै पनि साधारण मानिसको आत्मा यसरी जलेको भए ऊ तत्कालै भस्म हुनेथियो,
तर...
"मलाई मर्न देऊ...!"
त्यस क्षण नील यो भयानक र अमानवीय पीडाबाट मुक्त हुन केवल मृत्युको
कामना गरिरहेका थिए। यद्यपि, मृत्यु एउटा यस्तो इच्छा बनिसकेको
थियो, जुन चाहेर पनि पूरा हुन सक्दैनथ्यो; किनकि यस समयमा उनी भौतिक शरीरमा नभएर विशुद्ध आत्माको रूपमा थिए।
ठिक त्यही बेला, नीलको भित्र फेरि लड्ने साहस जागृत
भयो। उनले गहिरो सास फेरे र त्यो सासमार्फत वायुमण्डलमा रहेको जीवनशक्ति उनको
प्रत्येक रोमकुपमा भरियो। वायुपुत्र नीलले यो कठोर प्रक्रियालाई एउटा
सिंहगर्जनसहित स्वीकार गरे। उनको त्यो आह्वानले कोठाको अन्धकारलाई चिर्दै एउटा
दिव्य नीलो प्रकाश छरियो।
जलाउनु, तोड्नु, अनि फेरि मर्मत गर्नु;
पुनः जलाउनु, तोड्नु र मर्मत गर्नु— यो चक्र
बारम्बार दोहोरिइरह्यो। जीवन र मृत्युको यो अनौठो खेल लामो समयसम्म चल्यो।
यो महायातना अनन्तकालसम्म जारी रहनेछ जस्तो लाग्थ्यो। तर केही समयपछि, अचानक यो प्रक्रिया रोकियो र त्यो भयानक पीडाको अन्त्य भयो।
नीलले एक गहिरो सास फेरे। भर्खरै भोगेको त्यो कहालीलाग्दो पीडा
सम्झिँदा मात्रै पनि उनको आत्मा डरले काँपेर आयो। तर, त्यही क्षण उनको आत्माले चमत्कारिक रूपमा एउटा सुनौलो प्रकाश ओकल्यो।
उनको मुटुको केन्द्रमा रहेको त्यो दिव्य भाँडो अब घुम्न छाडेको थियो, तर त्यसभित्रको श्वेत अग्नि अझै पनि प्रज्वलित थियो। त्यो आगो सबै दिशामा
फैलिरहेको भए तापनि अब त्यसमा पहिलेको जस्तो विनाशकारी राप थिएन।
"दिव्य शरीर परिष्करण प्रविधि— शरीरलाई नै हतियार बनाऊ!"
अचानक यी शब्दहरू नीलको दिमागमा बिजुली चम्किएझैँ चम्के। उनी बुझ्न
सफल भए कि उनको आत्मा र भौतिक शरीरलाई त्यो दिव्य भाँडोले तताएर बज्रजस्तै बलियो
बनाइसकेको छ। के यो भृगु ऋषिको त्यही दिव्य शक्तिको अंश थियो?
यो संसार साँच्चै अनौठो छ, यहाँ चमत्कारहरूको कुनै
कमी छैन। हतियार बनाउन लोहारहरूले अनेकौँ गुप्त तरिकाहरू अपनाउँछन्। कतिपयले त
आफ्नो हतियारमा शक्ति भर्न मानिसको बलि दिनसमेत हिचकिचाउँदैनन्। तर, यसरी जिउँदो मानिसको आफ्नै शरीरलाई नै एउटा अकाट्य जादुई हतियारमा परिणत
गर्ने यो विधि एकदमै दुर्लभ र अकल्पनीय थियो। यो उनको सौभाग्य थियो या दुर्भाग्य,
त्यो त समयले नै बताउनेछ। तर भाग्यले आफ्नो पासा पल्टाइसकेको थियो र
नीलले एउटा अद्भुत आशीर्वाद पाइसकेका थिए।
आफूलाई शान्त पार्दै नीलले बुझे कि यो कुनै नराम्रो कुरा होइन। उनले
असह्य पीडा भोगेका थिए, र त्यो पनि एक पटक होइन, हजारौँ
पटक। तर उनलाई थाहा थियो, केही पाउनका लागि ठुलै बलिदानको
आवश्यकता पर्छ। यो भाग्यको एउटा यस्तो नियम हो, जसले तिमीलाई
केही ठुलो शक्ति दिनुअघि तिम्रो क्षमताको कडा परीक्षा लिन्छ।
यस संसारमा जादुई हतियारहरूलाई पाँच तहमा वर्गीकरण गरिएको छ: नश्वर
स्तर,
आध्यात्मिक स्तर, पृथ्वी स्तर, आकाश स्तर, र दिव्य स्तर।
नीलको शरीर भर्खरै मात्र हतियारको रूपमा ढालिएकाले यो अहिले सबैभन्दा
तल्लो अर्थात् 'नश्वर स्तर' मा थियो। आफ्नै
शरीरलाई हतियार बनाउने विचार आफैँमा अवास्तविक र अनौठो भए पनि नीलको ओठमा एक
सन्तोषजनक मुस्कान छायो। विगतका कयौँ रातहरूदेखि उनको मनमा बलिरहेको अशान्तिको
आँधी अब पूर्ण रूपमा शान्त भइसकेको थियो। भृगु ऋषिले पुस्तकमा यस्तो रहस्य लुकाएका
थिए, जसलाई कसैले लाखौँ पटक पढे पनि गुरुत्वाकर्षण र ध्यानको
सही सन्तुलनविना बुझ्न असम्भव थियो।
उनले जमिनमा छरिएका पुस्तकका जलेका टुक्राहरूलाई हेर्दै लामो सास
फेरे। ठिक त्यही समयमा, कालकोठरीको ढोकामा साँचो घुमेको र ताला खोलिएको ठुलो
आवाज आयो। सिपाहीहरू नीललाई तालिम मैदानतर्फ लैजान आइपुगेका थिए। ढिलो गरेको भन्दै
कारागार प्रमुख वीरजुले नीललाई कडा शब्दमा हप्कायो।
सुन्दर नगरका नव-सिपाही र चेलाहरू सधैँझैँ रङ्गशालामा कठोर सैन्य
अभ्यास गरिरहेका थिए। तिनीहरू आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति लगाएर ढुङ्गाका ठुला-ठुला
मूर्तिहरूमा मुड्कीले प्रहार गरिरहेका थिए। प्रत्येक प्रहारसँगै त्यहाँ बम
पड्किएझैँ जोडदार विस्फोटको आवाज सुनिन्थ्यो।
रङ्गशालाको अर्को छेउमा उभिएका कैदी सहायकहरू त्यो दृश्य देखेरै थरथर
काँपिरहेका थिए। सुन्दर नगरमा कैदी हुनु भनेको यस्तो नरकीय जीवन जिउनु थियो, जहाँ हरेक दिन विनाकारण कुटाइ खानुपर्थ्यो।
प्रायः यस्तो हुन्थ्यो कि जब कैदीहरू साँझ आफ्नो ओछ्यानमा पुग्थे, तिनीहरूको शरीरभरि नीलडाम र घाउ मात्र हुन्थ्यो। पीडाका कारण उनीहरू
रातभरि कोल्टे फेर्न समेत सक्दैनथे र एउटै स्थितिमा मूर्तिझैँ पल्टिरहनुपर्थ्यो।
दुर्भाग्यवश, तिनीहरूसँग कुनै स्वतन्त्रता थिएन।
"सङ्घबद्ध भई लाइनमा उभिऊ!" कडा आदेश आयो।
सबै कैदी सहायकहरू आफ्नो शरीर सिधा बनाएर एउटै लहरमा उभिए। सैन्य
चेलाहरूले आफ्नो अभ्यासका लागि आ-आफ्नो सहायक (जसलाई उनीहरूले 'मानव
पञ्चिङ ब्याग' का रूपमा प्रयोग गर्थे) रोज्न थाले। नीललाई
पनि एक जना भयंकर र शक्तिशाली चेलाले छान्यो। उसको नाम थियो— धीरज।
धीरजलाई अगाडि बढेको देखेर त्यहाँ उपस्थित अन्य कैदीहरूले नीलप्रति
सहानुभूति र दयाको नजरले हेरे। यद्यपि धीरजले अहिलेसम्म आफ्नो कुनै पनि कुण्डलिनी
चक्र जागृत गरिसकेको थिएन, तर ऊ जन्मजात नै अपार शारीरिक शक्तिको धनी थियो।
उसको बल अविश्वसनीय र स्वभाव अत्यन्तै हिंसक थियो।
धीरजले हावामा आफ्ना बलिया हातहरू नचायो र जोशका साथ छातीमा
ठोक्काउँदै आफ्नो शरीरलाई न्यानो (Warm-up) बनायो। जब उसको
नजर नीलमा पर्यो, उसको अनुहारमा एउटा क्रूर उत्साह छल्कियो।
कैदीहरूलाई क्रूरतापूर्वक प्रहार गर्दा यी चेलाहरूको मुड्की अझ बलियो हुन्थ्यो।
एक भूतपूर्व राजकुमारले आफ्नो अगाडि दयाको भीख मागेको कल्पनाले
मात्रै पनि धीरज उत्तेजित हुन्थ्यो। धीरजलाई आफ्नो अगाडि ठिङ्ग उभिएको देखेर नीलको
पुराना दिनहरूको पीडा ताजा भएर आयो। अघिल्लो पटक धीरजले कुट्दा नीललाई कडा भित्री
चोट लागेको थियो, जुन बल्ल-बल्ल निको भएको थियो।
नीलले तुरुन्तै आफ्नो मनलाई सम्हाले र आफ्नो छातीमा बाँधिएको छालाको
सुरक्षा कवच (Armor) लाई ध्यानपूर्वक जाँचे। ठिक त्यही पल, धीरज एकाएक नीलमाथि जाइलाग्यो। धीरजले प्रयोग गरेको त्यो मार्शल आर्ट
सुन्दर नगरको प्रसिद्ध र शक्तिशाली प्रविधि थियो— 'ऋषभ
मुट्ठी'।
त्यो छालाको कवचले प्रहारको गतिलाई केही कम गरे तापनि धीरजको त्यो
मुक्का नीलको छातीमा एउटा भारी फलामे हथौडा बजारिएझैँ गरी लाग्यो। नीलले त्यो
झट्का सहनका लागि आफ्नो श्वासको गति तीव्र बनाए।
धीरजको मुक्का यति विनाशकारी थियो कि नील आफैँलाई सम्हाल्न नसकी
भुइँमा पछारिए। भुइँमा लड्दा उनको टाउको फनफनी घुमिरहेको थियो। के यो मुक्काको
शक्ति साँच्चै नै उनलाई डराउन सक्ने गरी बढेको थियो?
तर अहँ! यस पटक दृश्य फरक थियो।
पीडा महसुस गर्नुको साटो, नीलले आफ्नो छातीको
भित्री भागमा एउटा अनौठो तातो ऊर्जा प्रवाहित भइरहेको महसुस गरे। त्यो तातो ऊर्जा
शरीरभरि फैलिन थालेपछि उनको नयाँ 'दिव्य शरीर'ले तुरुन्तै प्रतिक्रिया जनायो। उनलाई महसुस भयो, मानौँ
उनको शरीर एउटा भोको ब्वाँसो हो, जसले धीरजको मुक्काबाट
निस्किएको त्यो आक्रामक शक्तिलाई भटाभट निलिरहेको छ!
त्यो तातो ऊर्जा क्षणभरमै उनको हातखुट्टा र नसा-नसामा फैलियो र उनको
सम्पूर्ण शरीरलाई एक नविन शक्तिले भरिदियो। उनलाई अब कत्ति पनि पीडा भइरहेको थिएन; यसको विपरीत, उनले आफ्नो भित्र एउटा अद्भुत आनन्दको
अनुभूति गरिरहेका थिए।
आफ्नो शरीरमा भइरहेको यो अचम्मको बदलाब देखेर नील आफैँ नि:शब्द र
स्तब्ध बने। धीरजको हरेक प्रहारले उनलाई कमजोर होइन, झन् शक्तिशाली
बनाउँदै थियो!
के 'आत्मा ग्रन्थ' नीलककै भित्र
पुनर्जन्म भएको हो? के अब नीलले आफ्ना सातै चक्रहरू जागृत
गर्न सक्ला? मृत्युदण्डको समय नजिकिँदै गर्दा, के यो नयाँ शक्ति उसलाई बचाउन पर्याप्त हुनेछ?
यी अनुत्तरित प्रश्नहरू हावामा गुन्जिरहेकै थिए। भोलिपल्ट बिहानै
झिसमिसेमा, कारागारको फलामे ढोका कर्कश आवाजका साथ खुल्यो।
कारागार प्रभारी भित्र छिर्यो र सुतिरहेको नीललाई एउटा कडा लात हान्दै ब्युँझायो।
"ए केटा, उठ! यो कारागार हो, तेरो
राजदरबार होइन," प्रभारी गर्जियो।
नील हत्तपत्त उठ्यो। ९० को दशकको जस्तो देखिने उसको पुरानो सुतीको
कपडा ठाउँ-ठाउँमा फाटेको थियो र अनुहारमा अन्योल प्रष्ट देखिन्थ्यो। प्रभारीले
छेउमा उभिएका सिपाहीहरूलाई आदेश दियो, "यसलाई तुरुन्त
प्रशिक्षण केन्द्रमा लैजाओ!"
नीललाई तानेर बाहिर निकालियो। त्यो प्रशिक्षण केन्द्र यस्तो ठाउँ
थियो,
जहाँ सुन्दरनगरका नव-योद्धाहरूलाई युद्धकला र शस्त्र-अस्त्रको तालिम
दिइन्थ्यो। नीलका लागि यो केवल प्रशिक्षण मात्र थिएन, यो त
उसको जीवन र मृत्यु बीचको पहिलो खुड्किलो थियो।
त्यहाँ नीलसँगै अन्य १५–२० जना कैदी योद्धा सहायकहरू थिए। सबै
योद्धाहरू दैनिक प्रशिक्षण सकेर बसिरहेका थिए। त्यसैबीच गुरुले भन्नुभयो, "आजको प्रशिक्षण सकियो। अब मानव प्रशिक्षण सुरु गर। सबैले आ–आफ्नो सहायक
रोजेर अभ्यास गर। मानवलाई सहयोगी राख्दा मानव शरीर र यसको बनावटबारे राम्रो ज्ञान
हुन्छ।"
त्यसपछि पालैपालो सबैले आफ्नो सहायक रोज्ने क्रम सुरु भयो। नीललाई
पनि पालैपालो सबैले छाने। सबैले आफ्नो शक्तिले भ्याएसम्म उसमाथि प्रहार गरे। यो
अपमान र पीडा सहने बानी परिसकेको नीललाई एउटै कुराको आनन्द थियो— उसकी बहिनी
सप्तसिन्धु आश्रममा सुरक्षित छिन्।
यही बेला राजमहलमा, जहाँ नीलका पिता राजा थिए, त्यहाँ नागेन्द्र र यजुवेन्द्र राजाको कुर्सी (सिंहासन) मा बसेर
दासीहरूसँग रमाइलो गरिरहेका थिए। यजुवेन्द्रले भन्यो, "दाजु,
तपाईँलाई यी दासीहरूबाट मन मरे जस्तो छ, के म
नयाँ दासीहरू जुटाउने पहल गरूँ?"
यो सुनेर नागेन्द्रले सबै दासीहरूलाई बाहिर पठायो र भन्यो, "त्यो कुरा होइन, म नीलको बारेमा सोचिरहेको छु। ऊ अब
१३-१५ वर्षको सानो केटो मात्र रहेन, अब उसले हामीलाई असर
गर्न सक्छ।"
यजुवेन्द्रले हाँस्दै भन्यो, "नील त दिनहुँ
कुटाइ खाएर आफ्नो आत्मा समेत सम्हाल्न नसक्ने भइसकेको छ, डराउनु
पर्दैन।"
नागेन्द्रले सोध्यो, "अनि नीलिमा? उनी त सप्तसिन्धु आश्रममा योद्धा बन्न लागिसकिन् होला। नील हाम्रो कब्जामा
भएको सुनेर नीलिमाले हामीलाई आक्रमण गर्न सक्छिन्।"
यजुवेन्द्रले फेरि हाँस्दै जवाफ दियो, "नीलिमाको
पनि उपाय लगाइसकेको छु।"
उता मैदानमा एक्कासि महँगो मखमली कपडा लगाएको एक योद्धा आयो। सबैले
उसलाई नमस्कार गर्दै गुणगान गाउन थाले। कसैले भन्न थाले, "आहा! युवराज देवदत्त कति बलशाली हुनुभएछ!" हो,
यो नीललाई जेल पठाएपछि बनेको नयाँ राजकुमार हो— काकाको छोरो
देवदत्त।
नीलले रिसले आँखा रातो पार्दै देवदत्तलाई हेर्यो। देवदत्तले पनि
कसैले आफूलाई घुरेको आभास पाएर नीलतिर हेर्यो र भन्यो, "नील, तँ अझै मरेको छैनस्? मलाई
त लागेको थियो, दिनदिनैको कुटाइले तँ मरिसकिस् होला!"
यति भन्दै ऊ जोडले हाँस्यो।
फेरि आफ्नो शरीर देखाउँदै उसले भन्यो, "भृगु ऋषिले
दिएको यो औषधि (गोली) निकै राम्रो रहेछ। हेर त, म कति
तागतिलो देखिएको छु! म यो औषधि खाएर एकान्तमा साधना गर्दै थिएँ। यो निकै शक्तिशाली
छ। अझै ८०% तागत बाँकी नै छ, मैले त मात्र २०% प्रयोग गरेको
छु। यदि मैले सम्पूर्ण तागत अपनाउन सकेँ भने म चाँडै नै सबै कुण्डलिनी चक्रहरू
खोल्न सफल हुनेछु।"
यो कुरा सुनेर नील अचम्ममा पर्यो। १२०० वर्षअघि दिइएको यो औषधि
खानका लागि त योग्य हुनुपर्थ्यो— विशेष गरी १४ वर्षभन्दा कम उमेरमा तेस्रो चक्र
खुलेको हुनुपर्थ्यो। त्यो योग्यता नै नभई कसरी देवदत्तले औषधि खायो? अनि गोप्य ठाउँमा राखिएको त्यो औषधि उसले कसरी पायो? यही चिन्ताले पिरोलिँदै नील देवदत्तलाई एकतमासले हेरिरह्यो।
यसअघि कसैलाई पनि नदिइएको यो औषधि वास्तवमा नीलककै अधिकारको कुरा
थियो,
किनभने नीलले कम उमेरमै आफ्नो तेस्रो चक्र जागृत गरिसकेको थियो।
अर्कोतर्फ, देवदत्त केवल एक साधारण योद्धा मात्र थियो।
देवदत्तले त्यो अमूल्य औषधि खाएको कुरा सुनेपछि नीललाई एक्कासि सहनै नसक्ने गरी
रिस उठ्यो। उसले झोक्किँदै भन्यो, "देवदत्त! के तँलाई
हाम्रा पुर्खाहरूको कति पनि सम्मान छैन? योग्यता नै नभई
तैँले त्यो पवित्र औषधि किन खाइस्?"
नीलको यो ठाडो प्रश्न र चुनौती सुनेर देवदत्तको पनि रिसको पारो
तातियो। तर उसले आफ्नो रिसलाई अर्कै ढंगले पोख्ने निर्णय गर्यो। उसले घमण्डका साथ
भन्यो, "धेरै कुरा नगर, अब बहस
गर्ने समय सकियो। मलाई आफ्नो प्रशिक्षण सुरु गर्नु छ र त्यसका लागि मलाई एउटा
सहायकको आवश्यकता छ।"
त्यसपछि उसले कुटिल नजरले सबैलाई हेर्दै भन्यो, "म आफ्नो सहायकको रूपमा रोज्छु... उम्...।" सबैलाई
लागेको थियो उसले नीललाई नै रोजेर कुट्नेछ, तर सबैलाई
अचम्ममा पार्दै उसले नीललाई छाडेर अर्कै एक बलियो युवकलाई आफ्नो सहायकको रूपमा
चुन्यो। यो देखेर नील र त्यहाँ उपस्थित सबै जना छक्क परे।
उसले एउटा आधबैँसे मान्छेलाई रोज्यो। त्यो मान्छे डरले काम्न थाल्यो।
आफ्ना घुँडा टेकेर बसेर उसले भन्यो, “युवराज, मलाई माफ गर्नुहोस्, युवराज, मलाई
छोड्नुहोस्।” तर त्यो पुकार सुन्ने कोही थिएन। अचानक एउटा
अनौठो आवाज सुनियो—“ढाडाम!” त्यो
आधबैँसे मान्छेको फलामको कवचमा देवदत्तको हातले लागेको आवाज थियो।
एकाएक त्यो मानिस हावामा उड्यो र १० मिटर पर गएर पछारियो। उसको
मुखबाट अचानक रगतको खोला बग्यो। रगतको भेलसँगै उसको मुटु र अन्य भित्री अंगहरूले
बिस्तारै काम गर्न छोडे र उसको यो जीवन खेर गयो।
सबैजना छक्क परे! एक मुक्कामै एक मानिसको ज्यान लिने गरी भएको यो
प्रहार देखेर सबै डराए। नील पनि त्यसबाट अछुतो थिएन; ऊ अन्जानमै दुई
कदम पछाडि सर्यो। तर देवदत्तले उसको काँधमा समाउँदै भन्यो, "ढुक्क हो, म तँलाई अहिल्यै मार्दिनँ। तँलाई देखाउनु
छ कि म कति ताकतवर छु! अनि साँचै, मैले सुनेको— मेरो प्यारी
बहिनीलाई सप्तसिन्धु आश्रममा अलि पीडा छ रे। उसलाई काली पहाडीमा थुनेर राखिएको खबर
आएको छ, हा हा हा!"
हाँस्दै हाँस्दै देवदत्त त्यहाँबाट निस्किएर गयो। नील छक्क पर्यो। उसको
जिउभरि घाउ हुँदा र रातभर पीडा हुँदा नदुखेको मन आज नीलिमाको खबर सुनेर दुख्यो।
उसको बाँच्ने एउटै आधार नीलिमा थिइन्। नीलिमा सुरक्षित छिन् भन्ने सोचेर नै नीलको
मनमा शान्ति थियो, तर यो खबरले उसको मन टुक्रा-टुक्रा पार्यो। किन
नीलिमालाई काली पहाडीमा थुनिएको छ? के यो यजुवेन्द्रको योजना
थियो? किन बन्दी बनाइयो नीलिमालाई? नील
अब के गर्छ? यो कुरा उजागर हुन बाँकी नै छ।
महागाथा: अध्याय ३ —
नील र नवनाग कलशको रहस्य
रात पर्यो, अब सुत्ने बेला भयो। तर अचानक नीलले आफ्नो
आत्मामा एउटा अनौठो र तीव्र ताप महसुस गर्यो। नील अचम्ममा पर्यो— यो के भइरहेको
छ? वास्तवमा, यो उसको आत्माको
भित्री आयाममा भइरहेको एउटा दिव्य घटना थियो। उसको अगाडि एउटा दिव्य कलश प्रकट भयो, जसमा नीलो रङ्गमा 'नवनाग हण्डी' प्रस्ट लेखिएको
देखिन्थ्यो।
त्यसै क्षण, नीलको शरीरका हरेक रौं र छिद्रहरूबाट नीलो
प्रकाश निस्कन थाल्यो। पीडा यति धेरै थियो कि उसले सहन नै सकेन। त्यस कलशमा नौवटा
नागका तस्बिरहरू देखिन थाले, जो हेर्दा जीवितै झैँ
भान हुन्थ्यो। ती नागहरू रातो, कालो र पहेँलोलगायत
विभिन्न रङ्गका थिए। आठवटा नागका आँखाहरू बन्द थिए र तिनीहरूको पुच्छर तलतिर
फर्किएको थियो।
तर, अन्तिम नवौँ नागको आँखा भने खुला थियो। त्यो
नाग नीलो रङ्गको थियो। उसको आँखामा हेर्दा यस्तो लाग्थ्यो, मानौँ त्यो आँखाले अनन्त वर्षदेखि यो संसारलाई नियालिरहेको छ। नीलले यो सबै
दृश्य आफ्नो आत्मिक रूपमा देखिरहेको थियो। अचानक, त्यो
हण्डीभित्रबाट एउटा अनौठो सेतो आगोको ज्वाला निस्कियो। नील अवाक् भयो।
"के यो त्यही पवित्र श्वेताग्नि हो?"
तर सोच्ने समय नै थिएन। त्यो अग्नि झम्टिएर नीलको आत्मिक शरीरतर्फ आयो र
उसको आत्मा जल्न थाल्यो। यति असह्य पीडा भयो कि नीलको आत्मा टुक्रा-टुक्रा हुन
लागेको भान हुन्थ्यो। ठिक त्यति नै बेला, कलशबाट फेरि
नीलो प्रकाश निस्कियो र श्वेताग्नि फिर्ता गयो। त्यो नीलो प्रकाशले नीलको
क्षत-विक्षत आत्मालाई तुरुन्तै निको पारिदियो। तर यो प्रक्रिया रोकिएन— फेरि
श्वेताग्नि आयो, फेरि जलायो, र फेरि नीलो
प्रकाशले निको पार्यो।
यो जलाउने र निको पार्ने प्रक्रिया यति कष्टदायक थियो कि बेहोस भएको नीलले
पीडाले गर्दा कारागार नै थर्कने गरी चित्कार छोड्यो। तर त्यो अन्धकार रातमा उसको
चित्कार सुनिदिने कोही थिएन। करिब एक हजार पटकको यो चक्रपछि प्रक्रिया रोकियो र
नीलको आत्माले बल्ल शान्ति पायो। उसको आत्मा एकाएक सुनौलो प्रकाशमा चम्कन थाल्यो।
नीलको होस आयो। उसको आत्माबाट एउटा गम्भीर र अनौठो आवाज गुन्जियो: "दैवीय हतियार शरीर! आफ्नो शरीरलाई नै हतियारको रूपमा प्रयोग गर।"
नील अलमल्लमा पर्यो। के यो श्वेताग्निले मेरो शरीरलाई नै एउटा हतियारमा
बदलेको हो? के भृगु ऋषिले 'जीवनका सूत्र' मा यही कुरा उल्लेख गर्नुभएको थियो? यो दुनियाँ साँच्चै अनौठो छ। मानिसहरू फलाम पिटेर हतियार बनाउँछन्, कसैले हतियारकै लागि ज्यान लिन्छन्, त कसैले आफ्नो
आत्मालाई हतियारमा समाहित गरेर शक्तिशाली बन्छन्। नीलले बुझ्यो— यो भयानक दुःख र
पीडा उसलाई तिखार्न र एउटा जीवित हतियार बनाउनका लागि दिइएको प्रशिक्षण थियो।
योद्धाको दुनियाँमा हतियारलाई ५ श्रेणीमा विभाजन गरिएको हुन्छ: नश्वर, आध्यात्मिक, पृथ्वी, आकाश र दिव्य।
अनि प्रत्येक श्रेणीमा तीन वर्ग हुन्छन्— निम्न, मध्यम र उच्च।
नीलको शरीर अहिले 'निम्न दिव्य स्तर' मा थियो।
बिहानको झिसमिसे भयो। नील कारागारबाहिर हेर्दा अचम्ममा थियो— उसको शरीरमा
अघिको पीडाको कुनै नामनिसान थिएन, बरु ऊ निकै फुर्तिलो
महसुस गरिरहेको थियो। उसलाई निद्राको कुनै आवश्यकता नै लागेन। त्यत्तिकैमा कारागार
प्रमुख आयो र उसलाई बाहिर लिएर गयो।
मैदानमा फेरि त्यही काम सुरु भयो। योद्धाहरूले आफ्ना सहयोगीहरू छान्न थाले।
नीललाई 'धीरज' नामको एक
शक्तिशाली योद्धाले छान्यो। धीरज निकै बलशाली र क्रूर थियो। उसले नीललाई कुट्न
निकै उत्सुकता देखाइरहेको थियो। पछिल्लो पटक धीरजले कुट्दा नीलको घाउ निको हुन एक
महिना लागेको थियो।
नीलले आफ्नो मन शान्त पार्यो र धीरजको मुक्का सहन तयार भयो। धीरजले आफ्नो
पूरै शक्ति लगाएर नीलको छातीमा एउटा भीषण मुक्का प्रहार गर्यो— "ड्याम्म!"
प्रहार यति शक्तिशाली थियो कि धीरज आफैँ हावामा उडेर १५ मिटर टाढा पछारियो।
नील अचम्ममा पर्यो। उसले सोचेको थियो— फेरि अनन्त पीडा हुनेछ। तर त्यसो भएन। त्यो
प्रहार शरीरमा लाग्नेबित्तिकै एउटा न्यानो तरङ्ग उसको शरीरमा बग्यो र उसलाई परम
आनन्दको अनुभूति भयो। त्यो मुक्काको नीलको शरीरमा कुनै नकारात्मक असर परेन।
नीललाई त्यो प्रहारबाट अनौठो आनन्द महसुस भइरहेको थियो। ऊ बिस्तारै धुलो
टक्टक्याउँदै उठ्यो। यो देखेर त्यहाँ उपस्थित सबै जना चकित परे। धीरज रिसले चुर
भयो र उसले झन् बढी तागत लगाएर अर्को मुक्का हान्यो। तर जति धेरै बल प्रयोग गरे
पनि नीललाई त्यसको कुनै नकारात्मक असर परेन; बरु उसको शरीरमा
न्यानोपन अझ बढ्दै गयो। करिब १२-१५ पटकको लगातार प्रहारपछि पनि नीललाई केही नभएको
देखेर सबै जना मुखामुख गर्न थाले।
त्यो तातोपनले एकाएक नीलको शरीरभित्रका अशुद्धिहरू सफा गर्न थाल्यो। उसको
शरीरका छिद्रहरूबाट गाढा कालो र फोहोर पदार्थ निस्कन थालेको देखेर ऊ आफैँ पनि छक्क
पर्यो— "यो के भइरहेको छ?"
नीलले तुरुन्तै रातिको त्यो दिव्य घटना र 'हतियार शरीर' को अर्थ सम्झियो। उसले सोच्यो: "जसरी एक लोहारले
आरनमा धातुलाई तताउँदै पटक-पटक घनले कुटेर बलियो हतियार बनाउँछ, त्यसरी नै यो कुटाइको गर्मीले मेरो शरीरलाई एउटा अचूक हतियार बनाउँदै छ।"
यो बुझेपछि नील झन् उत्साहित भएर धीरजको कुटाइ थाप्न बारम्बार उठ्न थाल्यो।
उसले चुनौती दिँदै भन्यो, "अझै हान! यतिले पुग्दैन!"
धीरज झन् क्रुद्ध भएर मुक्का र लात्ती बर्साउन थाल्यो। नीलको शरीरमा
तातोपनको लहर झन् तीव्र हुँदै गयो। बाहिरबाट हेर्दा नील दुखेको नाटक गर्दै गाह्रो
भएझैँ देखिन्थ्यो, तर वास्तवमा ऊ भित्रभित्रै परम आनन्द र बढ्दो
शक्तिको अनुभव गरिरहेको थियो। धेरै बेरपछि नील भुइँमा लड्यो र उठ्ने प्रयास गरेन।
उसलाई डर थियो कि यदि उसले दुखाइको नाटक गरेन भने अरूले शङ्का गर्न सक्छन्।
त्यसपछि दुई जना सैनिकहरूले उसलाई उठाएर पुनः कारागारमा पुर्याए। कारागार
पुग्नेबित्तिकै नील नुहाउन थाल्यो। तर अचम्म! शरीरमा पानी खन्याउनेबित्तिकै
निस्किएको पानी एकदमै कालो र दुर्गन्धित थियो। यो उसको शरीर शुद्धीकरण हुँदा
निस्किएको अशुद्धि थियो।
शरीरको अशुद्धि पनि तीन तहमा हुन्छ: पहिले छालाको, त्यसपछि मासुको, र अन्तमा हड्डीको मासी (Bone Marrow) बाट अशुद्धि निस्कनुपर्छ। नीलको शरीरमा अहिले
छालाको तहबाट शोधन प्रक्रिया सुरु भएको थियो। उसले मनमनै भन्यो: "यदि हड्डीसम्म नै शुद्धीकरण भयो भने मलाई अर्को चक्र खोल्न निकै सजिलो
हुनेछ।"
आफ्नो नयाँ शक्तिको परीक्षण गर्न नीलले हातको मुट्ठी पार्यो। उसले
वायुपुत्र खानदानको खानदानी कौशल "नन्दी मुष्टिका" प्रयोग गर्ने योजना बनायो र कारागारको भित्तामा जोडले एउटा प्रहार गर्यो।
त्यो मुक्काको शक्ति यति भीषण थियो कि कारागारको बलियो भित्तामा हल्का चिरा पर्न
थाल्यो। यो देखेर नीलले आफ्नो नयाँ तागतको अन्दाज लगायो र दङ्ग पर्यो।
महागाथा: अध्याय ४ —
नीललाई नोकर बनाउने षड्यन्त्र
अर्को दिन बिहानै, सिपाहीहरू नीललाई लिन आए। उनीहरूले नीललाई
कालकोठरीबाट निकाले, तर सधैँझैँ प्रशिक्षण मैदानतिर लैजानुको साटो
पुरानो दरबारको खण्डहरतिर लिएर गए। नील अचम्ममा पर्यो— "अरे, मलाई किन यता ल्याएको?"
धेरै समयपछि ऊ यो पुरानो दरबारतिर आएको थियो, जहाँ धेरै
परिवर्तन भइसकेको थियो। कुनै समय ऊ र उसकी बहिनी नीलिमा यहाँ खेल्न आउने गर्थे। आज
यहाँ आइपुग्दा उसलाई नीलिमाको यादले निकै सतायो र फेरि आफू बन्दी बनेको कुराले मनमा
गहिरो पीडा भयो। मनमा दुःख मान्दै ऊ ती व्यक्तिहरूसँग अगाडि बढ्न थाल्यो। केही पर
उसले कारागारको औषधि विभागका प्रमुख मानसिंह उभिरहेको देख्यो। उसलाई देख्नेबित्तिकै नीलको मनमा
चिसो पस्यो। नीलले बुझ्यो— मानसिंहले आफ्नो रिस पोख्नका लागि नै उसलाई यहाँ ल्याउन
लगाएको हो।
घटना के थियो भने: केही दिनअघि
औषधि विभागका प्रमुख मानसिंह नीललाई औषधि दिन आएका थिए। त्यो औषधि कुटपिटबाट
लागेको चोटपटक निको पार्न र आन्तरिक शक्ति बढाउन प्रयोग गरिन्थ्यो। सामान्यतया
हरेक कैदीलाई दैनिक ३ वटा औषधि दिनु भन्ने राज-आदेश थियो। तर मानसिंहले हरेक
कैदीको भागबाट १-१ वटा औषधि लुकाएर बाहिर बेच्ने गर्थ्यो। त्यो दिन उसले नीललाई
मात्र एउटा औषधि दिएको थियो। नीलले मात्र होइन, सबै कैदीको
भागबाट २-२ वटा औषधि उसले आफ्नो फाइदाका लागि बेचेर धन कमाउने गरेको कुरा नीलले
बुझिसकेको थियो।
यो सहन नसकेर नीलले मानसिंहलाई भनेको थियो: "मानसिंह, तिमी यो के गर्दैछौ? यो सिधै राजद्रोह हो। राजाको आज्ञा पालना
नगरेको यो खबर म राजासम्म पुर्याइदिन्छु।"
यो सुनेपछि डराएर मानसिंहले त्यसबेला त नीललाई ३ वटै औषधि दियो, तर त्यही कुराको रिस फेर्न आज उसले नीललाई यो एक्लो र बिरानो खण्डहरमा
ल्याउन लगाएको थियो।
त्यस विशाल खण्डहर महलको ठीक पछाडि एउटा अत्यन्तै भव्य र लोभलाग्दो घर
ठडिएको थियो, जुन बालकान्तको निवास थियो। बालकान्तको यो
ऐश्वर्य र महलको चमकधमक पछाडि एउटा गहिरो पारिवारिक सम्बन्ध लुकेको थियो। वास्तवमा
बालकान्त, युवराज देवदत्तकी धाई आमाका श्रीमान् थिए।
देवदत्तले बाल्यकालमा उनै धाई आमाको काखमा खेल्दै र उनकै दूध खाएर जीवन पाएका
हुनाले, उसले धाई आमालाई आफ्नै जन्मदिने आमासरह अगाध
प्रेम र श्रद्धा गर्थ्यो। आमाप्रतिको यही कृतज्ञता र आत्मीयताका कारण देवदत्तले
बालकान्तको परिवारलाई राज्यको उच्च मान-सम्मान र सुख-सुविधा सुम्पिएको थियो।
देवदत्तको अटुट विश्वास र निकटताकै कारण बालकान्तलाई दरबारको भोजन व्यवस्थापनको
जिम्मेवारी सुम्पिँदै 'खानाको मुख्य प्रभारी' समेत बनाइएको थियो, जसले गर्दा उनीहरूको सामाजिक प्रतिष्ठा र
सान-शौकत निकै चुलिएको थियो।
उनीहरूको त्यही प्रतिष्ठाको आडमा आज मानसिंहले नीललाई यहाँ डोहोर्याएर
ल्याएको थियो। जब नीललाई त्यस भव्य घरको दैलोमा पुर्याइयो, तब मानसिंहले बालकान्तलाई सम्बोधन गर्दै भन्यो, "बालकान्तजी, म तपाईँलाई एउटा सल्लाह दिन आएको छु। तपाईँको
मान-सम्मान र प्रतिष्ठा निकै बढिसकेको छ, र मलाई लाग्छ
युवराज देवदत्तले पनि यस कुरामा समर्थन गर्नुहुनेछ। यो नीललाई यहाँ घरको काम गर्ने
नोकरका रूपमा राखिदिनुहोस्। भूतपूर्व युवराजलाई नोकर बनाउँदा तपाईँको शान अझै
चुलिनेछ, त्यसैले यसलाई नोकर स्वीकार गर्न म अनुरोध
गर्दछु।"
मानसिंहका कुरा सुनेर नीललाई असाध्यै रिस उठ्यो र गर्जिँदै भन्यो, "तिमीहरूको यत्रो हिम्मत! मलाई नोकर बनाउने? आजसम्म
तिमीहरूको नयाँ राजा नागेन्द्रले समेत मलाई यसरी अपमान गर्ने आँट गरेका छैनन्।"
नीलको कुरा सुनेर मानसिंहले उपहास गर्दै भन्यो, "हाहा! बन्धकको के उपाय लाग्छ र?"
मानसिंहको कुरामा थप्दै बालकान्तले पनि भन्यो, "यदि देवदत्तले कुनै आपत्ति जनाउनुभएन भने मलाई पनि यो प्रस्ताव मञ्जुर छ।
यसलाई घरभित्र लिएर आऊ।" बालकान्तले अन्य नोकरहरूलाई आदेश दियो।
यो सुनेपछि नीलको क्रोधको सीमा रहेन। उसले एक्कासि आफ्नो नयाँ शक्तिको
प्रयोग गर्यो। हातमा बाँधिएका हत्कडी र साङ्लाहरू तडात्तड चुँडाउँदै नील एकैछिनमा
बालकान्त र मानसिंहको अगाडि पुग्यो। बालकान्तले मनमा डर पालेरै भए पनि धम्काउँदै
भन्यो, "नील, तँ अहिले कुनै
युवराज वा राजपरिवारको सदस्य होइनस्, त्यसैले चुपचाप
भनेको मान्, नत्र कठोर सजाय भोग्नुपर्ला।"
बालकान्तको यो तुच्छ वचन सुन्नेबित्तिकै नीलले उसलाई जोडदार मुक्का हान्यो।
त्यो प्रहार सहन नसकी बालकान्त टाढा भुइँमा पछारियो। यो देखेर मानसिंहले मनमनै
सोच्यो, "मेरो योजना सफल हुने भयो! प्रतिष्ठित पदमा
आसिन मान्छेलाई नीलले हात छोड्यो, अब त यसलाई ठुलो कसुर
लगाएर जेलमा सडाउन पाउँछु।"
बालकान्त उठ्दै चिच्यायो, "नील! मलाई कुटेको
अपराधमा दण्ड नियमअनुसार तँलाई कडा सजाय दिनेछु!"
दण्ड नियमको कुरा सुनेर नील झन् आक्रोशित भयो र भन्यो, "तँ सामान्य नोकर भएर मलाई दण्ड सिकाउने? पर्ख, म तँलाई दण्ड नियमको पाठ पढाउँछु!" नीलले
बालकान्तलाई उचालेर भुइँमा पछार्यो र पुनः मुक्का बर्साउन थाल्यो। बालकान्तले
देवदत्तको नाम लिएर नीललाई सम्झाउन खोज्यो, तर नीलले केही
सुनेन। नीलको प्रत्येक मुक्कासँगै बालकान्तको अनुहार रगतले लतपतियो, अनुहार सुन्निएर रातो भयो।
यो दृश्य देख्ने सबैको मुटु काँप्यो। नीललाई गुलाम र बन्धक बनाउँदा चुपचाप
सहने उसले आज कसरी यसरी होस गुमाएर रौद्र रूप देखायो भनी सबै चकित परे। नजिकै
उभिएको मानसिंह पनि डरले थर्कमान भयो र सोच्न थाल्यो, "अब म कसरी बच्ने होला?"
यहाँ तपाईंको कथाको पाँचौँ भागलाई कथावस्तु र भाव अलिकति पनि नबिगारीकन, हिज्जे (विशेषगरी 'नील' को नामको
एकरूपता) र व्याकरण मिलाएर शुद्ध गरिएको रूप प्रस्तुत छ:
महागाथा: अध्याय ५ —
शरीर शुद्धीकरण र मृत्युदण्डको षड्यन्त्र
बालकान्तले कुटाइ खाएको देखेर वरपरका मानिस र केटाकेटीहरू सबै छक्क परे।
सधैँ ठुलो रवाफका साथ "यो सुन्दरनगरको मालिक मै हुँ" जसरी हिँड्ने मान्छेलाई एउटा कैदीले धुलाइ गरेको देख्दा सबै अचम्ममा परे।
बालकान्तको अनुहार चिन्नै नसक्ने गरी रगतले लतपतिएको थियो। उसले भुइँबाटै
चिच्याउँदै भन्यो, "तँ नीच कैदी! तँ पर्ख, म तँलाई..."
उसको कुरा पूरा हुन नपाउँदै नीलले बालकान्तको बङ्गारामा अर्को एउटा कडा
मुक्का प्रहार गर्यो। बालकान्त फेरि एकपटक भुइँमा पछारियो र झन्डै बेहोस अवस्थामा
पुग्यो। त्यसपछि नील शान्त भावमा मानसिंहतिर अघि बढ्यो। नील आफूतिर आएको देखेर
मानसिंहको मुटु एकछिन त ढुकढुक भयो, तर उसले आफ्नो डर लुकाउँदै हाँसेर भन्यो, "नील, तँ जति उफ्रिए पनि एउटा सामान्य नोकर मात्र त होस् नि!"
नील टक्क रोकियो र उसका आँखामा हेर्दै भन्यो, "म नोकर नै भए
पनि तँ जस्तो कायर छैन। म वायुपुत्र हुँ। तँ जतिसुकै माथि पुगे पनि यो 'वायुपुत्र' को रगत र विरासत कहिल्यै पाउन सक्दैनस्। म यो
राजखानदानको रगत हुँ, र तँ त केवल सत्ताको आडमा बाँचेको एउटा कीरा
मात्र होस्।" उसले अगाडि थप्यो, "अनि अर्को कुरा, म तँभन्दा धेरै शक्तिशाली छु। यो संसारमा
तागत नै सबैभन्दा ठुलो सत्य हो।"
यति भनेर नीलले मानसिंहलाई निर्मम तरिकाले कुट्न थाल्यो। धेरै बेरसम्म
प्रहार गरेपछि, जब मानसिंह मृत्युको मुखमा पुगेजस्तो गरी
बेहोस भयो, तब नीलले उसलाई छोडिदियो र रगत लतपतिएको हात
पुछ्दै आफैँ कारागारतिर लाग्यो।
नील सुन्दरनगरको यो अराजक अवस्था देखेर भित्रभित्रै दिक्क भएको थियो।
नागेन्द्र र यजुवेन्द्रले सुन्दरनगरको गरिमा र इतिहास नै धमिलो पारिसकेका थिए।
युवराज देवदत्त आफैँ कानुन मिचेर हिँडिरहेका बेला अरू कसलाई के कानुनको डर? "राजपथ र सुन्दरनगरलाई नै माटोमा मिलाएर नयाँ सुरुवात गर्नुपर्ने भयो," भन्दै उसले लामो सुस्केरा हालेर विलाप गर्यो। उसलाई लागेको थियो कि कोही
सिपाही आएर उसलाई प्रशिक्षण मैदानतिर घिसार्दै लैजानेछन्। तर धेरै बेरसम्म कोही
नआएपछि नील आफैँ युद्ध प्रशिक्षण मैदानतिर गयो। त्यहाँ उपस्थित सबैले नीललाई नै
टुलुटुलु हेरिरहेका थिए।
त्यहाँ योद्धाहरू आ-आफ्नो प्रशिक्षणका लागि सहायक छान्न व्यस्त थिए, तर नीललाई कसैले पनि रोजेनन्। सबै उसलाई 'खतरनाक' वा 'अभागी' मान्थे। नील
एकछिन टोलाएर बस्यो। अलि पर धीरज नामको युवक एउटा निर्जीव कठपुतलीलाई प्रहार गरेर
अभ्यास गर्दै थियो। नील बिस्तारै धीरजको नजिकै गयो र भन्यो, "मलाई सहायक बनाएर प्रशिक्षण सुरु गर। म एक कैदी हुँ र सुन्दरनगरको
नियमअनुसार म तिम्रो सहायक बन्न तयार छु। यसलाई व्यक्तिगत नलिनु, तिमी आफ्नो मानव-प्रशिक्षण सुरु गर।"
धीरजले पत्याउनै नसकेर नीललाई हेरेको हेर्यै भयो। "तपाईं जस्तो मान्छे मेरो सहायक?" धीरजका ओठ कामे।
वास्तवमा नील आफैँ 'न्यानो तरङ्ग' को खोजीमा थियो।
उसले धीरजलाई निकै फकाउनु पर्यो। अन्ततः धीरजले नीलको कुरा स्वीकार गर्यो। तर
धीरजको आजको मुक्कामा खासै दम थिएन। हिजोको तुलनामा मुक्का निकै कमजोर भएकाले
नीलको शरीरमा त्यो अपेक्षित 'न्यानो तरङ्ग' उत्पन्न भएन। नीललाई त अझै कडा प्रहार खानु थियो। उसले धीरजलाई उक्साउँदै
भन्यो, "के हो धीरज? आज भात नखाई
आएका हौ? यति नै हो तिम्रो तागत? कि हिजो मलाई कुट्दैमा तिम्रो सबै बल सकियो?"
नीलको यो जिस्क्याइले धीरजलाई अलिक रिस उठ्यो। उसले बिस्तारै आफ्नो बल
बढाउन थाल्यो र अन्ततः आफ्नो सम्पूर्ण तागत लगाएर नीलमाथि प्रहार गर्न थाल्यो।
बल्ल नीलको शरीरमा 'न्यानो तरङ्ग' फैलिन सुरु भयो
र उसको हड्डीहरूबाट अशुद्धि र कालो तत्त्व निस्कन थाल्यो। आफ्नो शरीर शुद्धीकरण
भइरहेको देखेर नील मख्ख पर्यो।
लगातार ३ घण्टाको कडा प्रशिक्षणपछि विश्रामको समय भयो। सिपाही र
योद्धाहरूका लागि खानपानको व्यवस्था गरिएको थियो। नियम त अलि फरक हुनुपर्ने हो—
कुटाइ खानेलाई तागतको आवश्यकता बढी हुन्छ, तर यहाँ उल्टो
थियो। कुट्ने योद्धाहरूलाई मिष्टान्न भोजन खुवाइन्थ्यो भने सहायक (कुटाइ खानेहरू)
लाई केवल सुक्खा रोटी र प्याज दिइन्थ्यो।
नील निकै भोकाएको थियो, उसले आफ्नो सुक्खा
रोटी चपाउन मात्र के लागेको थियो, उसको आँखा अगाडि एउटा
चम्किलो चाँदीको थाल आयो। त्यसमा स्वादिष्ट व्यञ्जनहरू सजाइएको थियो। नीलले माथि
हेर्दा हँसिलो अनुहारमा धीरज उभिएको थियो। धीरजले भन्यो, "सानो मालिक, यो मेरो तर्फबाट। कृपया यो भोजन ग्रहण
गर्नुहोस्।" नीलले धेरै समयपछि यस्तो खाना देखेको थियो, त्यसैले नाइँनास्ति नगरी खान थाल्यो।
धीरज नजिकै बस्यो र कानेखुसी गर्दै भन्यो, "सानो मालिक, तपाईंले ती दुईलाई सडकमा कुटेको खबर डढेलो जस्तै दरबार र सुन्दरनगरभरि
फैलिसक्यो। देवदत्तले यो कुरालाई सजिलै पचाउने छैन, ऊ निकै क्रूर छ।"
नीलले कुरा बुझेको सङ्केतमा टाउको त हल्लायो, तर आफ्नो भोजन
जारी राख्यो। उसको मनमा खेलिरहेको थियो— काकाहरूले उसलाई कमजोर ठानेर मात्र जिउँदो
छोडेका हुन्। यदि उसमा अलिकति पनि शक्ति छ भन्ने उनीहरूलाई थाहा भएको भए, उनीहरूले धेरै पहिले नै नीलको अस्तित्व मेटाइसक्थे।
सुन्दरनगरका सबै जनता र सैनिकहरू यजुवेन्द्रको शासनबाट आजित भइसकेका थिए।
सैनिकहरूको सुविधा कटौती गरिएको थियो भने जनतामाथि करको भार थपिएको थियो। राज्यको
ढुकुटी केवल देवदत्त र यजुवेन्द्रको विलासिताका लागि सकिँदै थियो।
नीलले लामो र गहिरो सास फेर्दै मनमनै सङ्कल्प गर्यो, "धैर्य गर सुन्दरनगर, म चाँडै नै यी पापीहरूलाई सजाय दिएर तिमीलाई
यो अन्धकारबाट बाहिर निकाल्नेछु।"
यही बेला, राजदरबारको एउटा भव्य कोठामा बालकान्त
लरखराउँदै भित्र पस्यो। उसको दुर्दशा देखेर त्यहाँ उपस्थित सिपाहीहरू पनि डराए। ऊ
सिधै एक युवकको खुट्टामा ढल्यो र रुँदै भन्यो, "सानो मालिक, मलाई न्याय चाहियो! मेरो यो हाल गर्नेलाई मृत्युदण्ड दिनुहोस्!" त्यो 'सानो मालिक' अरू कोही नभएर
क्रूर युवराज देवदत्त थियो, जसका आँखा रिसले राता भए।
देवदत्तले व्यङ्ग्य गर्दै भन्यो, "मैले सुनेको, तँ नीललाई घरको काम र झाडु-पोछा लगाउन प्रयोग गर्न चाहन्छस् रे, हो?"
बालकान्त डराउँदै र 'होइन' भन्ने इसारामा हात हल्लाउँदै भन्यो, "मालिक! होइन, त्यस्तो पटक्कै होइन।"
यो सुनेर देवदत्त गलल्ल हाँस्यो र भन्यो, "हाहा! बालकान्त, त्यो नील 'वायुपुत्र' हो, राजपरिवारको रगत! तैँले के सोचेको थिइस्, म उसलाई आफ्नो नोकर
बनाउन सक्छु? उसमा वायुपुत्रको रगत छ, त्यसैले उसलाई दास बनाउनु असम्भव कुरा हो।"
देवदत्तको कुरा सुनेर बालकान्त अक्क न बक्क भयो। ठिक त्यही बेला ढोकाबाट एक
अधबैँसे महिला भित्र आइन् र देवदत्तको अगाडि घुँडा टेकिन्। ती अरू कोही नभएर
देवदत्तकी धाईआमा थिइन्। उनलाई देख्नेबित्तिकै देवदत्तले आदरपूर्वक भन्यो, "धाईआमा! तपाईंले कहिल्यै पनि मेरो अगाडि यसरी घुँडा टेक्न पर्दैन, यो कुरा याद राख्नुहोला।"
उसले अगाडि थप्यो, "म चाहन्थेँ कि मेरो प्रगति नीलले आफ्नै
आँखाले हेरोस्, त्यसैले मात्र उसलाई अहिलेसम्म जीवित राखेको
थिएँ। तर अब उसको समय सकियो। म मेरो आमाको आँखामा आँसु देख्न सक्दिनँ।" उसले बालकान्तकी श्रीमती (धाईआमा) तिर हेर्दै यो कुरा भन्यो। यो सुनेर
बालकान्त निकै खुसी भयो र मुसुक्क हाँस्दै सहमतिमा टाउको हल्लायो।
देवदत्तले गम्भीर हुँदै थप्यो, "तर पर्खनुहोस्, यसका लागि तपाईंले 'योद्धा मूल्याङ्कन दिवस' सम्म कुर्नुपर्नेछ। म त्यही दिन नीललाई प्राणयुद्धका लागि बोलाउनेछु र
सबैको अगाडि खेलमै सिध्याइदिनेछु।"
हुन त 'योद्धा मूल्याङ्कन दिवस' को दिन यस्तो खेल खेल्नु नियमविपरीत र गलत थियो। किनकि सहायकहरूलाई हरेक
दिन कुट्ने गरिएकाले उनीहरू पहिले नै शारीरिक रूपमा निकै कमजोर हुन्थे र बाँच्ने
सम्भावना न्यून हुन्थ्यो। तर कैदीहरूलाई युद्धका लागि उक्साउने एउटा विशेष नियम
थियो— यदि कुनै कैदीले युद्ध जित्यो भने उसलाई सुन्दरनगरबाट निकाला गरी स्वतन्त्र
रूपमा बाँच्न दिइनेछ। त्यही स्वतन्त्रताको आशमा कैदीहरू आफ्नो ज्यानको बाजी लगाएर
यो युद्धमा सहभागी हुन्थे। नराम्रो खाना र उपचारको अभाव झेल्दै आएका कैदीहरूका
लागि यो दिन प्रायः 'मृत्युको दिन' नै साबित
हुन्थ्यो।
यो सुनेर बालकान्तले खुसी हुँदै भन्यो, "हुन्छ मालिक!
नीललाई त्यही दिनको प्रतीक्षामा राख्नुहोस्। त्यो दिन छिमेकी देश 'शामल साम्राज्य' की राजकुमारी पनि आउने कुरा छ, तपाईंले आफ्नो तागत देखाउने यो सुनौलो मौका हो।"
बालकान्तको कुरा सुनेर देवदत्त मख्ख पर्यो र मुस्कुराउँदै भन्यो, "ल त्यसो भए तय भयो! अब ढुक्क भएर घर गएर आराम गर। तिम्रो यो चोट निको पार्न
मेरो तर्फबाट तिमीलाई एक हप्ताको बिदा दिएँ।"
बालकान्त मख्ख पर्दै आफ्नी श्रीमती लिएर त्यहाँबाट गयो। वास्तवमा, तीन वर्षअघि 'शामल राज्य' र 'सुन्दरनगर' बीच एउटा सम्झौता भएको थियो, जसमा शामलका राजा बिन्दुसारले आफ्नी छोरीको विवाह सुन्दरनगरको राजपरिवारमा
गरिदिने सहमति जनाएका थिए। देवदत्तले मनमनै ती राजकुमारीलाई प्रभावित पार्ने योजना
बनाउँदै आफ्नो साधना कक्षतिर लाग्यो।
यता बालकान्तको घरमा, उसकी श्रीमतीले अलि
रिसाउँदै सम्झाइन्, "नील त त्यसै पनि मरणासन्न अवस्थामा छ, अझै कलिलो बच्चा हो। उसलाई सम्झाई-बुझाई गरे हुन्थ्यो, मार्नैका लागि यत्रो षड्यन्त्र किन गर्नुभएको?"
बालकान्त झर्किँदै गर्जियो, "तँ आफ्नो काम
गर! राज्यको कुरा र बाहिरको काम कसरी मिलाउनुपर्छ मलाई थाहा छ, धेरै नकरा!" भन्दै ऊ अर्कोतिर लाग्यो।
यता नील आज फेरि नुहाउन गयो। जब पानीले उसको शरीर छुन थाल्यो, उसको शरीरबाट एक प्रकारको सेतो र च्यापच्याप लाग्ने लेदो निस्कन थाल्यो। यो
उसको हड्डीभित्र लुकेर बसेको अशुद्धि थियो, जो अहिले बाहिर
निस्किरहेको थियो। यो देखेर नील मनमनै मख्ख पर्यो। उसको शरीरको 'स्वाधिष्ठान चक्र' सुचारु भएपछि र छाला तथा हड्डीको अशुद्धि
पूर्ण रूपमा हटेपछि, नीलले आफूलाई पहिलेभन्दा निकै शक्तिशाली र
ऊर्जायहाँ तपाईंको कथाको छैटौँ भाग (अध्याय ६) लाई कथावस्तु र भाव अलिकति पनि
नबिगारीकन, हिज्जे (विशेषगरी 'नील' र 'यजुवेन्द्र' को नामको एकरूपता) र व्याकरण मिलाएर अझ आकर्षक रूपमा शुद्ध गरिएको छ।
तपाईंले बीचमा राख्नुभएको सारांश (Meta-summary) लाई पनि मैले
कथाकै निरन्तरता र शैलीमा ढालेर प्रस्तुत गरेको छु:
महागाथा: अध्याय ६ —
नीलको कठोर साधना र प्राणयुद्ध
अब यता नील आफ्नो कोठामा नै युद्ध अभ्यास गर्न थाल्यो। उसले ‘नन्दी सहस्र मुष्टिका’ को अभ्यास गर्दै रात
बिताउन थाल्यो। छेउमै भएको खम्बामा मुक्का प्रहार गर्दै नीलले यस कलामा निपुणता
हासिल गर्ने प्रयास गर्न थाल्यो। उसको हरेक मुक्कामा अचम्मको तागत देखिँदै थियो।
स्वाधिष्ठान चक्रमा पुगेको नीलको शक्ति एकदमै बढेको अनुभव हुँदै थियो।
उता देवदत्तको भने पहिल्यै स्वाधिष्ठान चक्र खुलिसकेकाले उसको मुक्कामा झन्
धेरै शक्ति थियो। उसको एक मुक्कामा ७ मुक्का बराबरको तागत थियो भने नीलको ५ मुक्का
बराबरको मात्र शक्ति थियो। तीन वर्षको चुपचाप बसाइपछि प्राप्त यो तागत पनि कम भने
थिएन। तागतको आधारमा नीलको मुक्कामा ५०० केजीसम्मको शक्ति थियो भने देवदत्तको ७००
केजीसम्म थियो।
नीलले मनमनै नीलिमालाई सम्झिँदै भन्यो— "मेरो तागत बढाएर
सकेसम्म चाँडो म सप्तसिन्धु आश्रम जानु छ। नीलिमालाई काली पहाडीबाट निकाल्न म
सप्तसिन्धु आश्रम नगई हुँदैन।" यो सम्झिँदै नीलले
आफ्नो मुक्काको तागत बढाउँदै लग्यो।
सप्तसिन्धु आश्रम शामल साम्राज्यको एउटा प्रख्यात युद्ध पाठशाला थियो, जहाँ शामल साम्राज्यका २००० भन्दा बढी युवाहरू हरेक वर्ष हुने चयन
प्रक्रियामा भाग लिन्थे र मुस्किलले १०० जना मात्र छनोट हुन्थे। यो सम्पूर्ण
उत्तरी क्षेत्रको युद्ध शिक्षाका लागि एक मात्र उत्कृष्ट पाठशाला थियो। नीलिमाको
अभूतपूर्व क्षमताका कारण आश्रमकै तर्फबाट निमन्त्रणा आएर उनी त्यहाँ भर्ना भई
युद्धकला सिक्दै थिइन्।
नीलले जसरी भए पनि सप्तसिन्धुमा प्रवेश गर्न अझै मन लगाएर एकाग्र भई अभ्यास
गर्न थाल्यो। दिनहरू यसरी नै बित्दै गए। दिउँसो कुटाइ खाने र रातभरि आफैँ अभ्यास
गर्ने क्रममा धेरै दिन बिते। सबै जनाको नीललाई हेर्ने नजर बदलिँदै थियो। "यति धेरै कुटाइ खाँदा पनि यसलाई केही हुँदैन?" भन्ने कानेखुसी
भित्रभित्रै चल्न थाल्यो।
यसरी दिनभरि कुटाइ खाँदा र रातभरि अभ्यास गर्दा पनि नीललाई थकाइ वा निद्रा
लागेको आभास हुँदैनथ्यो। वास्तवमा यो उसको आत्माभित्र रहेको ‘नवनाग कलश’ को शक्ति थियो, जसले गर्दा
उसलाई नसुत्दा पनि कुनै समस्या भएन। २५ दिनपछि, नीलको एक
मुक्काले उसले प्रयोग गरिरहेको खम्बा एक्कासि टुक्रा-टुक्रा भयो। उसको स्वाधिष्ठान
चक्र उच्च स्तरमा पुगिसकेको थियो। ऊ खुसी भयो, आज उसको
मुक्कामा ६०० केजीसम्मको तागत पुगेको थियो।
नीलको यो तीव्र साधना उसको शरीरभित्रको अशुद्धि (Impurities) को सफाइले गर्दा सम्भव भएको थियो। त्यसपछि दिउँसो
कुटाइ खाँदा उसलाई कुनै पनि योद्धाको प्रहारले खासै असर गर्न छोड्यो। यो देखेर
नीलले विचार गर्यो— "सायद मेरो तागत र यी योद्धाहरूको तागतको
अन्तरले गर्दा यस्तो भएको हो, अब मैले आफूभन्दा
शक्तिशाली योद्धा खोज्नुपर्छ।"
यो सोच्दै गर्दा उसलाई आफ्ना पितालाई छल गरेर मारिएको याद आयो। मनमा
प्रतिशोधको ज्वाला बोकेर नील पुनः अभ्यासमा जुट्यो।
हेर्दाहेर्दै ‘शिष्य मूल्याङ्कन दिवस’ आइपुग्यो। आजको प्रदर्शनको मुख्य आकर्षण नै “प्राणयुद्ध” थियो। बन्दीहरू आफू मुक्त हुने आशामा र
योद्धाहरू राम्रो सुविधा पाएर शाही सेनामा भर्ती हुने लोभमा आफ्नो अन्तिम शक्ति
प्रयोग गरेर युद्ध मैदानमा उत्रन्थे। नीललाई पनि यही दिनको प्रतीक्षा थियो। यदि
उसले यो युद्ध जितेमा ऊ स्वतन्त्र भएर सुन्दरनगर छोड्न पाउने थियो र सप्तसिन्धु
प्रवेशका लागि परीक्षा दिने उसको योजना थियो। यही लक्ष्यका साथ आज नील आफ्नो
कोठाबाट बाहिर निस्कियो।
उत्सवजस्तो देखिने आजको दिनमा सबै सहायकहरू गम्भीर देखिन्थे। सबैलाई आजको
दिनको महत्त्व थाहा थियो। उनीहरूलाई यो पनि थाहा थियो कि आज कि त खुला आकाशमुनि
पुगिनेछ, कि त जीवनकै अन्तिम दिन हुनेछ। यही तनाव
उनीहरूको अनुहारमा प्रस्ट देखिन्थ्यो।
यसै कार्यक्रमको बीचमा एक अत्यन्तै सुन्दरी युवतीको प्रवेश भयो। हेर्दा
करिब १४-१५ वर्षकी देखिने उनी शामल साम्राज्यकी राजकुमारी कुमारी थिइन्। उनको
पछाडि चाँदीको कवच लगाएको एक बलिष्ठ योद्धा हिँडिरहेको थियो। ती उनका रक्षक वृकोदर
थिए।
वृकोदरले भने, “सायद हजुरले यहाँ आउन निकै हतार गर्नुभयो, अलि ढिलो आएको भए पनि हुन्थ्यो।” तर राजकुमारीले
भनिन्, “वृकोदर काका, समारोह सुरु हुन
लागिसक्यो, त्यसैले मलाई कुनै अप्ठ्यारो लागेन।
बस्नुहोस्।” यति भन्दै उनी आफ्नो लागि तयार पारिएको उच्च
स्थानमा बसिन् र उनको पछाडि एउटा कुर्सीमा वृकोदर पनि बसे।
यसैबीच अचानक एउटा आवाज आयो, “एकदम सही भन्यौ
राजकुमारी तिमीले!” यो देवदत्त थियो। देवदत्तलाई देख्नेबित्तिकै
राजकुमारीको अनुहार अलिकति बिग्रियो र उनलाई आलस्य लागेजस्तो भयो। हिजोदेखि नै
देवदत्त कुनै न कुनै बहाना बनाएर उनको नजिक आउने प्रयास गरिरहेको थियो, जसले गर्दा राजकुमारी निकै दिक्क भएकी थिइन्।
त्यही बेला राजदत्त पनि त्यहाँ आएर कुरा गर्न थाल्यो। देवदत्तको तुलनामा
राजकुमारीले राजदत्तसँग अलि रुचि देखाएर कुरा गरिन्। राजदत्तले वीरेन्द्र
वायुपुत्रका सबै उपलब्धिहरूलाई आफ्ना पिता नागेन्द्रले गरेको कथा बनाएर सुनायो र
त्यसको श्रेय आफैँले लिने प्रयास गर्यो। कुराकानीकै क्रममा उसले सोध्यो, “हाम्रो राजखानदानको चलन छ कि कुनै नयाँ पाहुना आउँदा केही नौलो उपहार
दिइन्छ, तिमीलाई महाराजले के उपहार दिनुभयो?” राजकुमारीले जवाफ दिइन्, “मलाई महाराजले एउटा
इच्छा पूरा गर्ने वचन दिनुभएको छ, जुन उहाँको
सामर्थ्यभित्र हुनेछ।”
ठ्याक्कै त्यही बेला ढोकाबाट नागेन्द्रको प्रवेश भयो, जो हाल सुन्दरनगरको राजा थियो। यजुवेन्द्र मन्त्रीको हैसियतमा थियो र यी
दुई दाजुभाइ मिलेर शासन गरिरहेका थिए। तर यजुवेन्द्र आफ्ना दाइ नागेन्द्रले जे
भन्यो त्यही मान्दथ्यो। न वीरेन्द्रको हत्यामा, न जनतालाई दुःख
दिने काममा, न त अरू कुनै षड्यन्त्रमा उसको प्रत्यक्ष संलग्नता
थियो। ऊ त केवल आफ्नो दाइ नागेन्द्रको एउटा दासजस्तो मात्र थियो।
जब नीलले अचानक नागेन्द्रलाई देख्यो, उसको सास फुल्न
थाल्यो र मुटुको धड्कन तीव्र भयो। रिसले उसका आँखा राता-राता भए र ऊ टुलुटुलु
हेरिरह्यो। नागेन्द्र आउँदै गर्दा उसको शक्ति सबैले देखेका थिए। भनिन्थ्यो, उसले खाली हातले फलामको खम्बासमेत मोड्न सक्थ्यो। नीलको अगाडि उसको त्यो
तागत 'हात्तीको अगाडि मुसा' जस्तै थियो। नील मनमनै रिस दबाएर चुपचाप बसिरह्यो।
यत्तिकैमा नागेन्द्रले उद्घोष गरे, "आज हाम्रा
जनताका लागि अर्को खुसीको खबर छ। राजदत्तलाई सप्तसिन्धु आश्रममा आन्तरिक शिष्यको
रूपमा स्वीकार गरिएको छ। यो उत्सव मनाउने समय हो!"
यो सुनेर सबै जना चकित परे। यो कसरी सम्भव भयो? किनकि सप्तसिन्धु आश्रममा नयाँ शिष्यलाई पहिले बाह्य र त्यसपछि मात्र
आन्तरिक शिष्य (अन्तेवासी) को रूपमा पदोन्नति गरिन्थ्यो भन्ने कुरा सबैलाई थाहा
थियो। देवदत्त र राजदत्तलाई सिधै अन्तेवासी बनाइएको कुराले जनता र अरू मानिसहरूलाई
अचम्ममा पार्यो। अन्तेवासी हुनका लागि धेरै योग्यता र गुणहरू हुनुपर्छ भन्ने
सबैलाई थाहा थियो। नीलको मनमा पनि यही कुरा खेलिरह्यो। अब उनीहरू सप्तसिन्धु जाने
पक्का भएपछि नीललाई आफ्नी बहिनीको चिन्ता झन् बढेर आयो।
तालीको आवाजले नील झसङ्ग भयो। यजुवेन्द्रले अर्को उद्घोष गर्दै भने, "ल अब चाँडै नै प्राणयुद्ध सुरु हुन्छ, सबै जना आ-आफ्नो
लागि सहायक छान।" यति भनेर उनी आफ्नो आसनमा गएर बसे।
बालकान्त पनि मैदानमा आए र सबैलाई भने, "तयार होऊ, अब प्राणयुद्ध सुरु हुन्छ। पहिलो युद्ध हाम्रा युवराज देवदत्तको हुनेछ।" देवदत्त जोसमा राजकुमारी कुमारीलाई हेरेर हाँस्दै अखडामा उत्रियो। नीलले
कुरा बुझ्न धेरै समय लगाएन— बालकान्तलाई कुटेको रिस फेर्न आज देवदत्तले मलाई नै
सहायक रोजेर मार्ने योजना बनाउँदै छ।
तर अचम्म! उसले अर्कै बन्दीलाई छान्यो। नील छक्क पर्यो। त्यो नयाँ कैदी
भर्खरै कारागारमा आएको हट्टाकट्टा व्यक्ति थियो, जसको शरीरमा
कुनै चोटपटक थिएन र हेर्दा उसको मणिपुर चक्र खुलिरहेको जस्तो देखिन्थ्यो। ऊ पनि
लडाइँका लागि उत्साहित हुँदै अखडामा पस्यो र एक्कासि देवदत्तलाई आक्रमण गर्न अघि
बढ्यो। उसको पूर्ण तयारी देखेर देवदत्तले पनि 'नन्दी सहस्र
मुष्टिका' तयार पार्यो।
जब त्यो सहायक देवदत्तको नजिक पुग्यो, देवदत्तले नन्दी
सहस्र मुष्टिकाको कडा प्रहार गर्यो। एक जोडको आवाज आयो र त्यो सहायक पछाडि हट्यो।
ऊ फेरि आक्रमण गर्न खोज्दै थियो, तर एक्कासि उसको
शरीरभित्रबाट थप ६ पटक 'धडाम-धडाम' आवाज आयो। उसका
शरीरका ६ वटा मर्म स्थानबाट एक्कासि रगतको धारा बग्न थाल्यो। ऊ लडखडाउँदै भुइँमा
ढल्यो। मुखबाट रगत ओकल्दै उसको अन्तिम सास त्यही रगतसँगै गयो। यो बीभत्स दृश्य
देखेर दर्शकहरू झन् उत्साहित भए र ताली बजाउँदै खुसी मनाए।
एक हट्टाकट्टा मानिसलाई एकै मुक्कामा मार्नु कुनै सानो कुरा थिएन। वास्तवमा, देवदत्त र राजदत्तले भृगु ऋषिले दिएका दुईवटा गोलीमध्ये एक-एकवटा खाइसकेका
थिए। त्यसकै प्रभावले गर्दा उनीहरूले यति धेरै तागत देखाउन सफल भएका थिए। नीलले
मनमनै यो कुराको लख काट्यो।
त्यतिकैमा बालकान्तको आवाज आयो, "पहिलो
प्राणयुद्धको नतिजा— युवराज देवदत्त!" तर कुरा पूरा
नहुँदै देवदत्तले बालकान्तलाई हेर्दै भन्यो, "म अझै एउटा
प्राणयुद्ध गर्न चाहन्छु, किनकि म यो युद्धबाट सन्तुष्ट छैन।" यो सुनेर बालकान्तले पनि उसको कुरा स्वीकार गर्यो।
अब देवदत्त सहायकको भीडमा मानिस छान्न थाल्यो। उसको औँला यताउता घुम्दै
अन्ततः नीलको मुख अगाडि आएर रोकियो। उसले भन्यो, "ए नील, यहाँ आइज!" उसको ओठमा हल्का मुस्कान थियो।
नीललाई सहायक छानिएको देखेर अरू बन्दीहरूले 'आफू बाँचियो' भन्दै सन्तोष त माने, तर नीलको हालत सम्झेर
सबैले टाउको झुकाए। हिजोका ती प्रतापी राजकुमारको यस्तो अवस्था देखेर साधारण जनता
निकै दुःखी थिए। तर नील भने नडराई देवदत्तको सामुन्ने आयो र शान्त स्वरमा भन्यो, "राजकुमार देवदत्त, आऊ सुरु गरौँ।"
देवदत्तले व्यङ्ग्य गर्दै भन्यो, "आइज मेरो दाइ!
आज तँलाई मेरो असली तागत देखाउँछु।"
यो 'दाइ' शब्द
सुन्नेबित्तिकै राजकुमारी कुमारी छक्क परिन्। उनले तुरुन्तै आफ्ना रक्षकलाई यसबारे
बुझ्न इशारा गरिन्। राजकुमारीको आदेश पाउनेबित्तिकै वृकोदर पनि सत्यतथ्य बुझ्न
त्यहाँबाट अन्यत्र लागे। कुमारीले नीललाई नियालेर हेरिन्; उसको आभामण्डल (Aura) कुनै साधारण बन्दीको जस्तो नभई हुबहु एक
राजकुमारको जस्तो देखेपछि उनी अझै अचम्ममा परिन्।
यता नीललाई बालापनको याद आयो। यही देवदत्त सानो छँदा "मेरो दाजु, मेरो दाजु" भन्दै जतिबेला
पनि नीलकै पछि लाग्थ्यो। कसैले दुःख दियो भने अरूलाई होइन, नीललाई नै सुनाउन आउँथ्यो। यति धेरै माया गर्ने भाइ आज आफ्नै विरुद्ध
उभिएको देखेर नीलको मन खिन्न भयो। तर परिस्थिति यस्तो बनिसकेको थियो कि अब यी कुरा
सोच्न धेरै ढिलो भइसकेको थियो। आँखाभरि आँसु पार्दै नीलले भन्यो, "सुरु गर मेरो भाइ, आफ्नो तागत देखा।"
देवदत्तले कुटिल हाँसो हाँस्दै भन्यो, "मैले तँलाई 'दाइ' भनेको त तेरो मन जाँच्नलाई मात्र हो, हा हा हा! अब बच्, आज म तँलाई मारेरै छोड्छु।"
देवदत्तले तुरुन्तै हमला गर्यो। उसले नीलमाथि एउटा शक्तिशाली मुक्का
प्रहार गर्यो। मुक्काको तागत साँच्चै धेरै थियो, तर नीललाई भने
भित्रैबाट एउटा आनन्दको अनुभूति भयो। किनकि उसको 'दिव्य तरङ्ग' पुनः जागृत भयो। यसको अर्थ देवदत्तको मुक्कामा त्यो तरङ्गलाई सक्रिय बनाउन
सक्ने पर्याप्त शक्ति थियो। नीलले यो मौका नछोड्ने र आफ्नो अशुद्धि सफा गर्ने
निर्णय गर्यो। ऊ देवदत्तको मुक्का खान तयार भएर उभियो।
यत्तिकैमा देवदत्तले अर्को मुक्का र एउटा लात्ती नीलको पेटमा प्रहार
गरिसकेको थियो। हरेक प्रहारसँगै नीललाई आफ्नो शरीरमा दिव्य तरङ्गको वृद्धि भएको
अनुभव भइरह्यो। उता दर्शकहरू र स्वयं देवदत्त पनि नीलको अवस्था देखेर चकित थिए।
कोही खुसी थिए त कोही दुःखी। सुन्दरनगरका सज्जन मानिसहरू आफ्नो अन्तिम आशा (नील)
पनि मर्ने भयो भनेर चिन्तित थिए। तर "बाँचेको एउटा
सर्पको बच्चा पनि आज मरेरै छोड्ने भयो" भन्दै खुसी हुने
स्वार्थीहरू पनि उत्तिकै थिए। यो संसारको रीति नै यस्तै छ— मानिसहरू उतै
ढल्किन्छन् जहाँ उनीहरूलाई फाइदा हुन्छ।
हमला जारी थियो। नीलमाथि जति कडा प्रहार हुन्थ्यो, उति नै उसको शरीर बलियो हुँदै गयो। देवदत्त त नीलका लागि एउटा लोहारजस्तो
भयो, जसले नीललाई भट्टीमा घनले हिर्काएर झन् दह्रो
र बलिष्ठ बनाउँदै थियो। नजिकै उभिएका बालकान्तको उत्साह पनि कम थिएन। सबै कैदीहरू
निराश थिए; उनीहरू नीलका पिता वीरेन्द्रको शासनकाल
सम्झिँदै दुःखी भइरहेका थिए। वीरेन्द्रको राज्यमा कसैमाथि अन्याय हुँदैनथ्यो।
त्यस्ता महान् राजाको छोराको यस्तो हाल भएको देख्दा उनीहरूको मन रोइरहेको थियो।
यसैबीच राजकुमारी कुमारीले मनमनै सोचिन्, "के यो नील कतै
पुराना महाराजको छोरा अर्थात् सुन्दरनगरको असली युवराज त होइन? कतै कुनै कुचक्रमा फसाएर यो सबै नीललाई मार्ने नाटक त भइरहेको छैन?" उनको मनमा आशङ्का उब्जियो, तर उनी वृकोदरले
ल्याउने उत्तरको प्रतीक्षामा थिइन्।
उता नागेन्द्र भने यो युद्ध देखेर छाँगाबाट खसेझैँ भए। पूरै सुन्दरनगरमा
नागेन्द्रपछि देवदत्त नै सबैभन्दा शक्तिशाली योद्धा थियो। उसको मुक्का खाएर पनि
नील कसरी जीवितै छ? "कतै वीरेन्द्रले नीलको शरीर कठोर बनाउन कुनै
गुप्त विधि त प्रयोग गरेका थिएनन्?" नागेन्द्र अचम्म
मान्दै दोधारमा परे। नील नमरेको देखेर उसको मनमा डर पलाउन थाल्यो।
यता देवदत्त पनि सोही कुरा सोच्दै थियो— नील कसरी अझै जीवित छ? उसले रिसको झोकमा 'नन्दी सहस्र मुष्टिका' प्रहार गर्यो। नीलको शरीरमा एकैसाथ सातवटा कडा प्रहारको आवाज सुनियो र ऊ
भुइँमा बज्रिन पुग्यो। तर, सबैलाई आश्चर्यचकित पार्दै नील तुरुन्तै
उठ्यो र पुनः प्रहार सहन तयार भयो। उठ्ने बेला नीलको ओठमा एउटा अर्थपूर्ण मुस्कान
थियो। त्यो मुस्कान देखेर देवदत्तलाई असह्य भयो। उसले हतार-हतार आफ्नो खल्तीबाट
एउटा सानो डिब्बा निकाल्यो र त्यसलाई खोल्यो।
त्यो डिब्बा देख्नेबित्तिकै राजकुमारी कुमारी झसङ्ग भइन्। उनले भनिन्, "के यो 'विद्युत् तरङ्ग' हतियार हो?" देवदत्त यतिबिघ्न निर्दयी कसरी हुन सक्छ
भन्ने सोच्दै उनी आफ्नो आसनबाट जुरुक्क उठिन्।
नीलले पनि त्यो डिब्बा देख्नेबित्तिकै खतराको महसुस गर्यो। ऊ आफैँ एक
युवराज भएकाले उसलाई यस्ता घातक हतियार र तिनको शक्तिको बारेमा राम्रो ज्ञान थियो।
नीलले सोच्न नपाउँदै त्यो डिब्बाबाट एउटा उग्र बिजुलीको लहर उसैतर्फ झस्कियो।
नीलले फुर्तिलो हुँदै भुइँमा गुडुल्की मारेर आफूलाई जोगायो। त्यो बिजुलीको झट्का
नीललाई नलागी उसको पछाडि उभिएको एउटा गुलामलाई लाग्यो। हेर्दाहेर्दै, एकै क्षणमा त्यो व्यक्तिको शरीर जलेर खरानी भयो।
नील जुरुक्क उठ्यो र दृढ स्वरमा गर्जियो, "धेरै बेर भयो
तैँले प्रहार गरेको, अब मेरो पालो!"
यो सुनेर यजुवेन्द्र आफ्नो ठाउँबाट हत्तपत्त उठ्यो। ऊ देवदत्तलाई बचाउन
दौडियो, तर दूरी धेरै भएकाले समयमा पुग्न सम्भव थिएन।
त्यही बेला नीलले ठुलो स्वरमा "नन्दी सहस्र मुष्टिका!" भन्दै कडा प्रहार गर्यो। नीलको यो प्रहार यति शक्तिशाली थियो कि एकैसाथ
सात ठाउँबाट ठुलो आवाज आयो।
यस प्रहारले देवदत्तको 'मूलाधार चक्र' नै पूर्ण रूपमा नष्ट गरिदियो। यसको अर्थ अब देवदत्तले जीवनमा कहिल्यै पनि
साधना वा युद्धकलाको अभ्यास गर्न सक्ने छैन। नागेन्द्र हतारिँदै देवदत्तलाई समात्न
पुग्यो, तर धेरै ढिलो भइसकेको थियो। देवदत्तका लागि
साधनाको मार्ग सदाका लागि बन्द भयो।
यजुवेन्द्रले मायाले सम्हाल्दै भन्यो, "मेरो नानी, तँ ठीक त छस्?" नील बीचमै बोल्यो, "मैले यसलाई मारेको छैन, मात्र घाइते बनाएको
छु।"
यो सुनेर यजुवेन्द्र रिसले आँखा राता-राता पार्दै नीललाई हेरेर गर्जियो, "तँ धोकेबाज! तैँले मेरो छोरालाई किन घाइते बनाइस्?" नीलले प्रतिवाद गर्यो, "के अब तँ जस्तो
धोकेबाजले मलाई धोका र दुष्टता के हो भनेर सिकाउने? सबैलाई थाहा छ
प्राणयुद्धको नियम के हो।"
नीलले गर्जँदै घोषणा गर्यो, "मैले यो
प्राणयुद्ध जितिसकेँ! अब म कुनै गुलाम होइन।" यो सुनेर
सुन्दरनगरको शासक यजुवेन्द्र निकै क्रोधित भयो। उसले नीललाई आफ्नो नियम मान्न
बाध्य पार्न खोज्यो। नीलको अद्भुत क्षमता देखेर उसको 'शरीर शोधन' को रहस्य हत्याउने लोभ पनि यजुवेन्द्रको मनमा
जागिसकेको थियो। तर, आफ्ना पिताको हत्याको बदला लिने दृढ सङ्कल्प
बोकेको नीलले यजुवेन्द्रलाई नै चुनौती दियो।
आक्रोशित यजुवेन्द्रले आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति लगाएर नीलमाथि एउटा शक्तिशाली
मुक्का प्रहार गर्यो। त्यो प्रहार यति कडा थियो कि नील हावामा उछिट्टिँदै धेरै
टाढा पुग्यो। तर आश्चर्य! त्यो प्रहारले नीललाई घाइते बनाउनुको साटो उसको शरीरमा 'दिव्य तरङ्ग' उत्पन्न गराई अपार ऊर्जा थपिदियो। त्यही
शारीरिक चोट र दबाबकै बीच नीलको तेस्रो चक्र— ‘मणिपुर चक्र’ अचानक जागृत भयो। नयाँ र असीमित शक्तिका साथ
नील तत्कालै उठ्यो र यजुवेन्द्रलाई प्रतिकार गर्दै यस्तो शक्तिशाली मुक्का प्रहार
गर्यो कि यजुवेन्द्र ३० मिटर टाढा पुग्ने गरी हुत्तियो। नीलको यो अचानक वृद्धि
भएको शक्ति र क्षमता देखेर यजुवेन्द्र र त्यहाँ उपस्थित सम्पूर्ण नागरिकहरू पूर्ण
रूपमा स्तब्ध भए।
नीलले गर्जेर सोध्यो, "कोही छ मसँग लड्ने?" यो सुनेपछि त्यहाँ भएका सबै योद्धाहरूले टाउको निहुराए। यजुवेन्द्रले त
नसकेको नीललाई उनीहरूले सक्ने कुरै थिएन।
यसैबेला राजकुमारी कुमारी पनि वृकोदरबाट सूचना सुनेर छक्क पर्दै थिइन्।
वृकोदरले भन्यो, "राजकुमारी, हामीले चाँडै
महाराजलाई यो जानकारी दिनुपर्छ, ढिलो नहोस्।" त्यही बेला मैदानमा अर्को आवाज आयो, "म तँसँग युद्ध
गर्छु!" यो सुनेर सबैले फर्किएर हेरे; त्यहाँ नागेन्द्र उभिएको थियो।
नील नागेन्द्रसँग युद्ध गर्न चाहँदैनथ्यो किनकि ऊ अत्यन्तै शक्तिशाली थियो।
तैपनि नील तीव्र गतिमा अघि बढ्यो, तर केही कदममै उसको
अगाडि एउटा नीलो तरबार देखा पर्यो। नील झुकेर अघि बढ्न खोज्दा फेरि अर्को तरबार
देखियो। नील टक्क रोकियो। नागेन्द्रले थप तीनवटा तरबार प्रकट गरेर नीललाई मार्न
तयार भयो।
जब तरबारले नीललाई प्रहार गर्नै लागेको थियो, एउटा सुमधुर
स्वर सुनियो— "रोकिनुहोस् महाराज!"
सबैले आवाजतिर हेरे, त्यहाँ शामल देशकी राजकुमारी थिइन्। उनले
नागेन्द्रलाई हेर्दै भनिन्, "यसलाई नमरी छोडिदिनुहोस् महाराज। यो नै
प्राणयुद्धको नियम हो र यसले युद्ध जितेको हामी सबै साक्षी छौँ।"
नागेन्द्रले भन्यो, "यसले यजुवेन्द्र र देवदत्तलाई घाइते बनायो, कसरी छोडूँ?" राजकुमारीले भनिन्, "देवदत्त आफैँले नीललाई युद्धका लागि आह्वान गरेको हो। नीलले उसलाई नमारेर राजकुलको
मर्यादा राखिसक्यो, अब नियमको पालना गर्नु तपाईंको दायित्व हो।"
नागेन्द्रले केही भन्नै खोज्दा यजुवेन्द्रले भन्यो, "दाजु, राजकुमारीको कुरा सही हो, उसलाई छोडिदिनुहोस्।" यति हुँदा पनि
नागेन्द्र नमानेपछि राजकुमारीले भनिन्, "तपाईंले मेरो
एउटा इच्छा मान्ने वचन दिनुभएको थियो, त्यसको बदलामा म
नीलको स्वतन्त्रता चाहन्छु।"
यो सुनेर सबै स्तब्ध भए। नीलले राजकुमारीलाई धन्यवाद दिँदै त्यहाँबाट
बाहिरियो।
यजुवेन्द्र "देवदत्तलाई हेर्न जान्छु" भन्दै बाहिर निस्कियो र दरबारको एउटा एकान्त ठाउँमा गएर अचम्मको सुसेली
हाल्यो। त्यो सुसेली सुनेर एउटा ठुलो बाज उसको हातमा आएर बस्यो। यजुवेन्द्रले
त्यसको खुट्टामा एउटा कागजको टुक्रा बाँधिदियो र भन्यो, "जाऊ, यो 'अघोरा' भएको ठाउँमा पुर्याइदेऊ।"
बाज उडेर गयो। यजुवेन्द्र दरबारको एउटा कालो कोठामा पस्यो जहाँ नागेन्द्र
रिसले राता आँखा पारेर उसलाई कुरिरहेको थियो। नागेन्द्रले सोध्यो, "यजुवेन्द्र, तैँले किन नीललाई छोड्न भनिस? कतै तैँले नीलसँग मिलेर कुनै षड्यन्त्र त गर्दै छैनस्?"
यजुवेन्द्रले कुटिल हाँसो हाँस्दै भन्यो, "दाजु महाराज, मैले सैनिकहरूलाई नीललाई सुन्दरनगरको पश्चिम-दक्षिण सिमानामा लगेर छोडिदिनु
भनेको छु। अनि मेरो खबरिया बाज बुलबुललाई 'अघोरा' भेट्न पठाइसकेँ। हा हा हा!"
यो सुनेर नागेन्द्रको रिस शान्त भयो। ऊ हाँस्दै बोल्यो, "ओहो मेरो भाइ! मैले त यो सोचेकै थिइनँ। मेरो सङ्गतले तैँले पनि राजनीति
सिक्न थालिस। स्याबास! अब जे गर्छ अघोराले गर्छ।" दुवै दाजुभाइ
अट्टहास गर्दै हाँस्न थाले।
वान् महसुस गर्न थाल्यो।
महागाथा: अध्याय ७ —
अघोराको गुफा र नवनागको जागरण
सुन्दरनगरको सिमानामा एउटा यस्तो बीभत्स र रहस्यमयी पात्र बस्छ, जसको नाम सुन्नाले मात्र पनि मानिसहरूको मुटु काँप्छ। ऊ हो अघोरा, जो ७०० वर्षदेखि जीवित रहेको एक तान्त्रिक लोहार हो। उसको रूप निकै कुरूप, लुते र खौटे छ। लामो र घिनलाग्दो गरी पालिएको दाह्री-कपाल र शरीरबाट आउने
असह्य दुर्गन्धले गर्दा जो-कोही पनि ऊबाट टाढै रहन चाहन्छ। तर उसको यो
कुरूपताभित्र कालो जादु र वशीकरणको यस्तो उच्च तहको ज्ञान लुकेको छ, जसले उसलाई निकै शक्तिशाली बनाएको छ।
अघोराको हतियार बनाउने शैली भने अत्यन्तै क्रूर र अमानवीय छ। उसले कुनै
साधारण हतियार बनाउँदैन, बरु अभिशप्त र शक्तिशाली हतियार निर्माण
गर्नका लागि जिउँदो मानव शरीरलाई फलामसँगै भट्टीमा हालेर बलि चढाउँछ। यसरी रगत र
तान्त्रिक शक्तिले भिजेका हतियारहरूमा आफ्नै चेतना हुन्छ र ती मालिकको इच्छाअनुसार
शत्रुमाथि आफैँ प्रहार गर्न सक्छन्। यही भयानक क्षमताका कारण अघोरा, नागेन्द्र र यजुवेन्द्रका लागि अन्धकारको एक अचूक र भरपर्दो हतियार साबित
भएको छ।
यता सैनिकहरूले नीललाई जङ्गलको बाटो हुँदै पश्चिम-दक्षिण सुन्दरनगरको
सिमानातिर लैजाँदै थिए। जङ्गलको अन्त्यमा एक पहाडको शृङ्खला थियो। त्यो शृङ्खलामा
लगभग ८-१० वटा पहाडका टाकुरा काटेपछि समतल मैदान आउँथ्यो। यो मैदान नै सुन्दरनगरको
सीमाको अन्त्य थियो। र, अघोरा यही पहाडहरूको राजा थियो। कतै यही पहाडहरूमध्ये
एउटामा उसको ठेगाना थियो। उसले त्यो चिठी पाइसकेको थियो र ऊ आफ्नो तयारीमा जुटेको
थियो।
एकाएक एउटा ठुलो फलामे घैँटो त्यही जङ्गलको नजिकै आकाशबाट खस्यो। अचम्मको
आवाज र आवरणमा अनौठो अक्षर र नक्सा भएको यो फलामे घैँटो देखेर सबै सैनिकहरू डराए; सबैको मनमा डर पस्यो र मुखबाट निस्कियो— "अघोरा!"। यो फलामे घैँटो र यो नाम नसुन्ने उत्तरी क्षेत्रका मानिसहरू सायद कमै
होलान्। यो देखेर सबै सैनिकको ओठ-तालु सुक्यो।
त्यो घैँटोबाट सुकेको हड्डीको ढाँचाजस्तो एउटा हात निस्कियो र नजिकै रहेको
नीललाई तानेर घैँटोभित्र हाल्यो। त्यसपछि घैँटो एकाएक लडिबुडी खेल्दै आफैँ कुद्न
थाल्यो। सैनिकहरू भने डरले एक कुनामा बसेको बस्यै भए।
केही समयपछि त्यो घैँटो रोकियो। त्यो एउटा गुफा थियो, जहाँ अघोराले नीललाई फलामको साङ्लोले बाँधेर राखेको थियो। नीलको नजिकै आएर
सुँघ्दै उसले भन्यो, "उम्म्... यो गन्ध! मलाई किन यो गन्ध मेरो
हतियारहरूको जस्तो लाग्छ? हाहा! मैले यो शरीरबाट कति ताकतवर हतियार
बनाउन सक्छु होला, हाहा!"
यो सुनेर नील छक्क पर्यो। शरीरको गन्धबाटै उसको शरीर एउटा हतियार भएको
कुरा थाहा पाउनु सानो कुरा थिएन। तर नील केही गर्न सक्ने अवस्थामा थिएन, किनकि त्यो साङ्लो साह्रै कठोर थियो।
नीलले यताउता हेर्यो। त्यो गुफाको छततिर दसौँ मानिसका लागि साना-साना
पिँजडाहरू बनाइएका थिए र तिनमा ५-७ जना मानिसहरू थुनिएका थिए। नीलले सबैलाई हेर्यो, सबै जना निस्तेज र अशक्त देखिन्थे।
त्यही समयमा, अघोराले बीचमा रहेको एउटा ठुलो दिव्य भट्टी
जलायो। त्यसबाट 'कालो ज्वाला' निस्किरहेको
थियो, तर अचम्मको कुरा, त्यो अग्निको कुनै धुवाँ आएको थिएन। यो देखेर नील छक्क पर्यो। त्यो
आगोमाथि एउटा यस्तो विचित्रको कसाउडी (पकाउने भाँडो) राखिएको थियो, जो सायद सामान्य थिएन।
अघोरा नीलको नजिकै आयो र एकछिन फेरि उसलाई सुँघ्यो। नीलको शरीरको बास्ना
लिँदै उसले भन्यो, "उम्म्... यो बास्ना! मलाई लाग्छ, अब म एउटा उच्च हतियार बनाउन सक्छु। मेरो २०औँ वर्षदेखिको पुरानो सपना—
मेरो 'नर्कको तरबार' आज बन्ने भयो!" "हाहाहा... नर्कको तरबार! नर्कको तरबार!" भन्दै बर्बराउँदै ऊ अर्को गुफातिर पस्यो।
एकछिनमा ऊ एउटा ठुलो तरबार लिएर आयो, तर त्यसमा कुनै
आध्यात्मिक आभा (चमक) थिएन। यत्रो नाम चलेको लोहारले बनाएको हतियारमा कुनै तेज
नदेखेर नील छक्क पर्यो।
मुस्कुराउँदै अघोराले त्यो तरबारलाई त्यो कसाउडीभित्र हाल्यो। त्यसपछि ऊ
नीलको नजिक आयो र साङ्लोसहित नीललाई पनि समातेर त्यही कसाउडीभित्र हालिदियो।
हेर्दाहेर्दै अघोराले त्यो कालो ज्वालालाई झन् सक्रिय पार्यो र आगो दन्दनी
बल्न थाल्यो। त्यसको रापले नीललाई पनि निकै तातो हुन थाल्यो। नील त्यहाँबाट निस्कन
छटपटी गर्न थाल्यो, तर साङ्लोबाट मुक्त हुन सकेन।
नीलको अगाडि रहेको त्यो तरबार तातोले रातो-रातो हुन थाल्यो। नीललाई
बाँधिएको साङ्लो पनि तात्न सुरु भइसकेको थियो, तर अचम्म!
नीललाई गर्मी त महसुस भयो तर त्यसको कुनै खराब असर उसको जिउमा परेन। न उसलाई
पोल्यो, न त उसको शरीर नै डढ्यो।
त्यही बेला अघोराले त्यो कसाउडीमा फलामको एउटा ठुलो ढकनी लगाइदियो र आगोलाई
अझै दन्कायो। उसले ढकनी लगाउँदै भन्यो, "तेरो शरीरको
तागत र यो मेरो नर्कको तरबार मिलेर अब एउटा शक्तिशाली आध्यात्मिक हतियार बन्नेछ।"
वास्तवमा, सम्पूर्ण उत्तरी क्षेत्रमा सुन्दरनगरका राजा
वीरेन्द्र वायुपुत्रसँग मात्र एउटा आध्यात्मिक हतियार थियो। उनलाई मारेपछि त्यो
तरबार कहाँ छ भन्ने कुरा नीललाई थाहा थिएन।
आगो बढ्दै गएपछि कसाउडीमा त्यसको असर देखिन थाल्यो। त्यो ठुलो तरबार एकाएक
तातेर रातो हुँदै पग्लिन थाल्यो र त्यससँगै नीललाई बाँधिएको साङ्लो पनि पग्लिन
थाल्यो। तर यति हुँदा पनि नीललाई कुनै असर भइरहेको थिएन। यो सबै देखेर नील आफैँ
छक्क परिरहेको थियो। त्यही बेला उसको शरीरमा सुनौला अक्षरहरू देखिन थाले। ती त्यही
सुनौला अक्षरहरू थिए, जुन 'जीवनका सूत्र' किताबबाट उसको शरीरभित्र पसेका थिए। नीलले हेर्यो— ती अक्षरहरू संस्कृतका
थिए। नील अचम्ममा पर्यो; ती अक्षरहरू किन र कसरी बाहिर निस्किए? ती अक्षरहरू बिस्तारै नीलको वरिपरि घुम्न थाले।
त्यही बेला अघोराले अलिकति ढकनी खोल्यो र ३-४ थोपा एउटा अनौठो तरल पदार्थ
हाल्यो। त्यो तरल वास्तवमा 'देवमूलसार' थियो, जसले हतियारको गुण र तागत बढाउन सक्छ। यो तरल
हरेक हतियारमा निकै कम मात्रामा पाउन सकिन्छ र विशेष गरी शक्तिशाली हतियारहरू
बनाउनका लागि प्रयोग गरिन्थ्यो।
त्यो तरल पदार्थ हालिसकेपछि, ती संस्कृत
शब्दहरूले एउटा मन्त्रको सिर्जना गरे। त्यो मन्त्र थियो: "आत्मना शक्ति अनन्ता अस्ति, अग्नि न
पोषणयुक्त प्रोपयतु।"
जसको मतलब थियो— आत्माको शक्ति अनन्त छ, आगोले आत्माको
शक्तिलाई पोषण दिन्छ; आगोको प्रयोग गर र आत्मालाई बलियो बनाऊ।
यससँगै एकाएक त्यो आगो नीलको शरीरभित्र पस्न थाल्यो र सिधै उसको आत्माको
आयाममा पुग्यो। यो पीडा नीलका लागि असाध्यै धेरै थियो।
नीलको आत्माबाट यही बेला नवनाग कलशमा हलचल भयो। त्यो बेजोडले हल्लिन थाल्यो
र त्यसबाट एउटा सानो सेतो उज्यालो कण निस्कियो। नीलले मज्जाले हेर्यो, त्यो नियाल्दा-नियाल्दै ठुलो भयो र एउटा अग्नि ज्वाला बन्यो— यो श्वेत
अग्नि थियो। के यो त्यही अग्नि हो? के यो ऋषि
भृगुले प्रयोग गरेको पवित्र श्वेत अग्नि हो, जसले सारा
राक्षसहरूलाई मारेको थियो?
यति सम्झँदा अग्नि उसको आँखाको बीचबाट श्वेत अग्नि भएर आयो र सिधै नर्कको
तरबारतिर गयो। त्यसको एक स्पर्शले त्यो नर्कको तरबार पग्लियो र त्यसबाट 'देवमूलसार' मात्र बाँकी रह्यो।
त्यो पग्लिएको धातुसार र 'देवमूलसार' नीलतिर आउन लागे। नीलले प्रतिकार गर्न खोज्यो तर सकेन। त्यो एकाएक नीलको
आयाममा पुग्यो। नीलले पनि आफ्नो आत्माको आयाममा हेर्यो; त्यो 'देवमूलसार' सिधै नवनाग
कलशमा गयो र त्यसमा पस्यो।
"त्यो देवमूलसार कलशका हरेक सर्पको क्षेत्रको
टाउकोमा पारो पर्यो र सबै नागको टाउकोमा बेग्लाबेग्लै रङ्गले टल्कायो, र त्यो हरेक रङ्ग बिस्तारै अन्तिमको बिउँझिएको नागतिर उज्यालो गयो। त्यो
बहुरङ्ग जब त्यो नागको शरीरमा गयो तब यो नाग साँच्चै जीवन्त भयो। हेर्दाहेर्दै
नीलको आत्माको कुनामा एक अजङ्गको नागको छाया देखा पर्यो। त्यो नागको आत्मा थियो, जसको पुच्छरको अन्तिम भागमा सुनौलो रङ्गले टल्किएको एउटा 'सर्प पत्र' थियो।"
जब त्यो सर्प पत्र टल्कियो, नीलको शारीरिक शक्ति अतुलनीय रूपमा बढ्यो र
उसले आफूभित्र अपार शक्तिको अनुभव गर्यो।
यता अघोरा त्यो आगो अझ ठुलो बनाउन आफ्नो आध्यात्मिक शक्ति प्रयोग गर्दै
थियो, जसले गर्दा उसलाई कमजोरीको अनुभव हुँदै थियो।
यही बेला एकाएक त्यो कसाउडीबाट एक मुक्का आयो र अघोरालाई लाग्यो। अघोरा लड्यो र
उठेर हतारमा भन्यो, "मेरो नर्कको तरबार खोई?"
नीलले हाँस्दै भन्यो, "मैले नर्कको तरबार
खाइदिएँ।" "मेरो तरबार निकाल!" भनेर अघोरा रिसले राता आँखा पार्दै करायो।
नील कुनै पनि हालतमा अघोरालाई मार्न चाहन्थ्यो र तिनीहरूबीच भीषण लडाइँ
सुरु भयो। लडाइँको क्रममा अघोरा नीलसँग हार्दै गयो; नीलको प्रत्येक
प्रहार झन्-झन् शक्तिशाली र तागतवर बन्दै गइरहेको थियो। अघोराले मनमनै हिसाब लगायो, "यसको शरीर कति कठोर छ! एउटा नश्वर मानिस भएर पनि यो कुनै बलियो हतियार
जस्तै कडा छ।"
अघोराले आफ्नो अर्को हतियार 'अग्नि तरबार' निकाल्यो र नीलमाथि घातक हमला गर्यो। उसले झुक्काएर नीलको ढाडमा प्रहार
गर्यो, जसले गर्दा एउटा ठुलो घाउ बन्यो। नीलले त्यो
चोट निकै गहिरो भएको र आफू असहाय भएको नाटक गर्दै भुइँमा लडेको अभिनय गर्यो।
नील कमजोर भयो भन्ने ठानेर अघोराले अचानक उसको घाँटीमा अन्तिम हमला गर्न
खोज्यो। तर, नीलले चलाखीपूर्वक आफूलाई बचाउँदै अघोराको
हात समात्यो र उसलाई पछारेर टाढा फालिदियो। अघोरा बजारिएको ठाउँमा एउटा ठुलो खाडल
पर्यो।
नील तुरुन्तै त्यो खाडलभित्र पस्यो र हतार-हतार अघोरामाथि जाइलाग्यो। यो
हमलामा नीलले आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति प्रयोग गरेको थियो। केही क्षणमै अघोराले आफ्नो
अन्तिम सास फेर्यो।
त्यसपछि नीलले त्यो गुफामा कुनै अमूल्य खजाना छ कि भनेर खोज्न थाल्यो। तर
केही पनि नभेटेपछि ऊ निकै निराश भयो। ऊ केही बेर निराश भएर बस्यो, तर अचानक उसलाई केही कुराको झल्को आयो।
नील हतारिँदै अघोराको लास भएको ठाउँमा गयो र उसलाई पल्टाएर शरीरको जाँच
गर्न थाल्यो। अन्ततः, उसले अघोराको दाहिने हातमा एउटा अनौठो औँठी
देख्यो र त्यसलाई निकाल्न खोज्यो।
त्यस औँठीको अनौठो बनावट र एक प्रकारको आभा देखेर नीलले कुरा बुझ्यो र
मनमनै दङ्ग पर्यो। उसले आफ्नो बुवा वीरेन्द्रको मुखबाट एक-दुई पटक सुनेको थियो कि
योद्धाहरूको दुनियाँमा 'भण्डारण औँठी' र 'पशु थैलो' हुन्छ। औँठीमा निर्जीव वस्तुहरू र पशु थैलोमा
जीवित जनावरहरू राख्न मिल्छ। नीललाई यो औँठी त्यस्तै कुनै अनौठो भण्डारण औँठी
जस्तो लाग्यो।
उसले त्यो औँठी लियो र आफ्नो आध्यात्मिक शक्ति त्यसमा पठायो। औँठीको मालिक
अघोरा मरिसकेको हुनाले औँठीले नीललाई कुनै अवरोध गरेन।
नीलले आफ्नो आध्यात्मिक शक्तिले औँठीभित्र विभिन्न खजानाहरू देख्यो। त्यहाँ
सुन र चाँदीका सिक्काहरू यत्रतत्र छरिएका थिए। विभिन्न हतियार बनाउने विधिका
किताबहरू र योद्धाको दुनियाँमा सिक्का मानिने आध्यात्मिक पत्थरहरू पनि त्यहाँ थिए।
औँठीभित्र एउटा सानो दराज थियो जसमा विभिन्न खालका हतियारहरू राखिएको थियो। ती सबै
हतियारहरू निस्तेज देखिन्थे, तर त्यहाँ एउटा छुरी
देखेर नीलको मन दोधारमा पर्यो। त्यो छुरीमा एक प्रकारको आकर्षण थियो जसले नीलको
कौतूहल बढायो। नीलले आफ्नो मनको इच्छाले त्यो छुरी औँठीबाट बाहिर निकाल्यो।
त्यो छुरी हातमा लिएर राम्ररी हेर्दै थियो, त्यसको धार
हेर्दाहेर्दै झन् चम्किलो र धारिलो हुँदै गयो। यो एकदमै धारिलो भयो। नीलले यसलाई
फेरि औँठीमै राख्यो र नील त्यो गुफाबाट निस्किन लाग्यो। उसले एक पटक आफ्नो आत्माको
आयाममा हेर्यो, त्यहाँ त्यो नाग जीवन्त थियो तर निद्राको
अवस्थामा थियो।
नील अब शामल साम्राज्यको राजधानीको लागि यहाँबाट हिँड्यो। यस राजधानीको
पूर्वमा नीलको मुख्य लक्ष्य सप्तसिन्धु आश्रम थियो।
महागाथा: अध्याय ८ —
शामल साम्राज्य र सप्तसिन्धु आश्रम
नील त्यहाँबाट हिँड्न थाल्यो। ऊ आफ्नो दाहिनेतर्फ हेर्दै शामल साम्राज्यतर्फ
अघि बढ्यो। उसले आज पाएको नयाँ तागत र त्यो अघोराको खजाना पाएर निकै खुसी पनि
थियो। अग्ला-अग्ला पहाड, खोला र जङ्गलहरूमा पैदल यात्रा गर्दै नील आधा
महिनामा शामल साम्राज्यको मूलढोकामा पुग्यो।
त्यहाँ एउटा ठुलो र भव्य ढोका देखियो, जसले शामल
राजधानीको तागत र रौनकता दर्शाउँथ्यो। ठुलो सुनौलो ढोका र त्यसको सबैभन्दा माथि
एउटा अनौठो, ठुलो हीरा थियो, जुन सप्तरङ्गी किरणका साथ चम्किरहेको थियो। नीलले यो राजधानीको बारेमा
किताबहरूमा पढेको थियो, तर पनि त्यो सुन्दर र भव्य दृश्यले उसलाई
अचम्ममा पार्यो। एक राज्यको युवराजलाई मात्र एउटा ढोका देखेर अचम्ममा पर्नु
सामान्य कुरा थिएन, यसबाट शामल साम्राज्यको वैभवको विवरण आफैँ
थाहा पाउन सकिन्थ्यो।
नील राजधानीमा पस्यो, एउटा खाजाघरमा खाजा
खायो र आफ्नो लक्ष्यअनुसार सप्तसिन्धु आश्रमको दिशामा हिँड्न थाल्यो। जुन दिन ऊ
सप्तसिन्धु आश्रम पुग्यो, ठीक त्यही दिन आश्रमको प्रवेश परीक्षा थियो।
नील पनि त्यहाँ पुग्यो र नाम दर्ता गर्ने लाइनमा बस्यो।
त्यहाँ लाइनमा बस्दा नीलको परिचय अर्को एक जना युवासँग भयो। ती युवाले
नीललाई जानकारी दिए कि आश्रममा आज नाम दर्ता गरेपछि पर्सि पहिलो चरणको परीक्षा हुन्छ।
पहिलो परीक्षामा उत्तीर्ण भए मात्र अर्को परीक्षामा भाग लिन पाइने कुरा पनि ती
युवाले बताए।
ती युवाले थप जानकारी दिँदै भने कि आश्रममा दुई प्रकारका शिष्यहरू
(विद्यार्थी) हुन्छन्, जसले कालो र सेतो लुगा लगाएका छन्। सेतो लुगा
लगाउनेहरू बाह्य शिष्य हुन् भने कालो लुगा लगाउनेहरू आन्तरिक शिष्य (अन्तेवासी)
हुन्।
यो कुरा सुन्नासाथ नीललाई एकाएक आफ्नो भाइ देवदत्तको याद आयो, जो यसै आश्रमको आन्तरिक शिष्य बनेको थियो। नीलले यति सोच्न मात्र के पाएको
थियो, कालो लुगा लगाएका शिष्यहरूको एउटा समूह उसको
नजिकैबाट गयो। त्यही भिडको बीचबाट एकाएक आवाज आयो, "नील, तँ यहाँ?"
हो, त्यो उसकै भाइ देवदत्त थियो! उसले "तँ जस्तो पागल यहाँ आउनु पर्दैन" भन्दै एकाएक
आफ्नो हातमा शक्ति जम्मा गर्यो। यो देखेर उसको अर्को साथीले भन्यो, "यो सप्तसिन्धु आश्रममा यसरी कुनै पनि युद्ध गर्न पाइँदैन, यसको लागि ठुलो सजाय भोग्नुपर्छ।"
यो सुनेर देवदत्त रोकियो। तर त्यही बेला भिडबाट 'निमो' नामको योद्धा अगाडि आयो र भन्यो, "के तिम्रो र यसको कुनै पुरानो दुश्मनी छ? छ भने यसलाई मार, बाँकी कुरा म बेहोर्छु। किनभने यो अहिलेसम्म आश्रमको शिष्य बनिसकेको छैन, त्यसैले यसलाई मिलाउन सकिन्छ।"
यो सुनेर देवदत्त अगाडि बढ्यो, तर नीलले एकाएक
आफ्नो सम्पूर्ण शक्तिको आभा (तेज) शरीरमा सञ्चार गर्यो र भन्यो, "तैँले पूरा खबर सुनिस् कि नाइँ कुन्नि, मैले तेरो बुवा
यजुवेन्द्रलाई पनि कुटेको सुनिस् होला! के तँलाई लाग्छ तँ यजुवेन्द्रभन्दा ताकतवर
छस्?" (नोट: अघिल्लो
कथाअनुसार यजुवेन्द्र देवदत्तको बुवा भएकाले 'काका' को ठाउँमा 'बुवा' राखिएको छ।)
यति भनिसक्दा नीलको आभा यति धेरै भयो कि देवदत्तले यसलाई सहन सकेन र पाँच
कदम पछाडि सर्यो। उसले नीललाई धम्काउँदै भन्यो, "तँ यदि यो
परीक्षामा उत्तीर्ण भइस् भने आश्रमभित्रै, र अनुत्तीर्ण
भइस् भने बाहिर, जसरी भए पनि तँलाई म मार्छु।"
यसो भन्दै उनीहरू त्यहाँबाट आफ्ना साथीहरूसँग हिँडे।
महागाथा: अध्याय ९ —
नीलको साधना र गुरुत्वाकर्षणको परीक्षा
नीलले यहाँ देवदत्तलाई देख्दा उसका सबै पुराना चोटहरू फेरि बल्झिएजस्तो
लाग्यो। यता देवदत्तले सम्झियो कि १० दिनअगाडि उसलाई एउटा चिठी आएको थियो, जसमा नीललाई अघोराले लगेको खबर थियो।
नील र उसको शक्ति देखेर देवदत्तको मन डरले काँप्यो। उसका अन्य साथीहरूको
मनमा पनि डर पैदा भयो र उनीहरू त्यही कुरा सम्झिरहेका थिए। यत्तिकैमा निमोले भन्यो, "देवदत्त, किन डराएको? त्यो नील
अहिलेसम्म आश्रमको शिष्य बनिसकेको छैन, त्यसैले त्यसलाई
मारिहाल, बाँकी म हेर्छु।"
यो सुनेर सबै जना नीललाई मार्न अघि सरेका मात्र थिए, त्यही बेला आकाशमा एउटा सुनौलो रथ उडेर आयो। यो रथ आश्रम रक्षकको थियो, जसले आश्रमको सम्पूर्ण सुरक्षासम्बन्धी काम हेर्थे। यो देखेर देवदत्त र
उसका साथीहरू नीललाई धम्की दिँदै त्यहाँबाट गए।
यो सबै घटना देखेर नजिकै भएका अन्य मानिसहरू हेरेको हेर्यै भए। बाह्य
शिष्यले त निहुँ खोज्ने आँट नगर्ने आन्तरिक शिष्यसँग, नीलजस्तो आश्रमको सदस्य नै नभएको व्यक्तिले यत्रो विवाद गर्यो भन्ने
सम्झेर सबै छक्क परे र नीललाई हेरिरहे।
यसैबीच अनिरुद्रले भन्यो, "नील, तिमी ज्यादै बहादुर छौ।" आन्तरिक शिष्यलाई
जिस्काउनु वा उनीहरूसँग टक्कर लिनु नीलको ठुलो भूल वा अचाक्ली साहस हो भनी मनमनै
गुन्दै, त्यहाँबाट सबै जना आ-आफ्नो बाटो लागे।
अनिरुद्र राजधानीकै बासिन्दा थियो। उसले राजपरिवारका धेरै कुराहरू सुनेको
थियो; उसलाई राजपरिवारको आन्तरिक लडाइँ र
मारकाटबारे राम्रो थाहा थियो। त्यसैले उसले भन्यो, "नील, तिमी त्यो अन्तिम योद्धाबाट चाहिँ बच्नु। ऊ यो राजधानीका कुलीन (धनाढ्य)
परिवारहरूमध्ये एक परिवारको सदस्य हो।"
नीलले सबै कुरा बुझ्यो र देवदत्त कसरी सिधै आश्रममा आन्तरिक शिष्य बन्यो
भन्ने कुराको पनि अनुमान लगायो; सायद यसमा निमोकै
सहयोग थियो होला।
नीलले त्यो रात एउटा विश्रामशालामा बास बस्ने निर्णय गर्यो र एउटा कोठा
भाडामा लियो। कोठामा गएर उसले एउटा आध्यात्मिक हतियार निकाल्यो र अगाडि राखेर
आफ्नो अन्तर्मनमा रहेको 'नवनाग कलश' मा ध्यान लगायो।
उसको मुख्य उद्देश्य श्वेत अग्निलाई निकालेर, त्यो हतियार
पगाल्नु र त्यसबाट निस्कने धातुसारले नागको कत्लालाई शक्ति दिनु थियो। यसबाट उसको
आफ्नै शक्ति पनि बढ्ने थियो। यसका लागि उसले आफ्नो ध्यान आत्माको केन्द्रमा
केन्द्रित गर्यो र श्वेत अग्निलाई जगाउने प्रयास गर्न थाल्यो।
नीलको आत्माको त्यो कलश बिल्कुल शान्त थियो। कलश जगाउने कुनै उपाय नदेखेर
नीलले एकहोरो कलशलाई हेर्दै श्वेत अग्नि जगाउने कोसिस गर्न थाल्यो।
नील नीलो रङ्गको त्यो नागलाई एकहोरो हेरेर बसेको थियो। नागको आँखामा हेर्दा
उसको आत्मामा अत्यधिक दबाब परिरहेको थियो। तर नील बिस्तारै त्यो नाग भएतर्फ अघि
बढ्न थाल्यो। जति नजिक गयो, त्यो दबाब अझ बढ्न
थाल्यो र उसलाई असह्य पीडा हुन थाल्यो। नील पूरै बल लगाएर नाग भएको तर्फ गयो; यसको भयानक दबाबले गर्दा नीललाई एकदमै गाह्रो भइरहेको थियो।
नील दबाब सहँदै त्यो नागको छेउमा पुग्यो र उसले नागको टाउकोमा भएको मणि
हल्का हातले छोयो। छुनेबित्तिकै नागले ठुलो आवाज निकाल्दै फुँकार छोड्यो। नील
अलिकति डरायो, तर त्यो आवाजसँगै नवनाग कलशमा भएको श्वेत
अग्निको एउटा झिल्को निस्केर आयो र बिस्तारै नीलको शरीरबाट बाहिर आउन थाल्यो।
नील तुरुन्तै ध्यानबाट बाहिर आयो। त्यो श्वेत अग्नि नीलको वरिपरि घुम्न
थाल्यो। नीलले सतर्क हुँदै त्यो हतियारमा ध्यान दियो। नीलको नजरको आधारमा श्वेत
अग्नि त्यसतर्फ गयो र एकै सासमा त्यो हतियार पगालेर धातुसारको १ थोपा निकाल्यो।
नीलले अब आफ्नो औँठीमा भएका सम्पूर्ण हतियारहरू पगाल्नका लागि निकाल्यो। सबै
हतियार पग्लेर धातुसार जम्मा ५ थोपा भयो। पगाल्नका लागि अर्को कुनै हतियार
नदेखेपछि श्वेत अग्नि त्यो धातुसार लिएर नीलको शरीरभित्र पस्यो।
त्यसले दिव्य नागको अर्को एउटा कत्लालाई उज्यालो पार्यो। त्यसो
हुनेबित्तिकै नीलको शरीरमा एकाएक शक्ति बढेर आयो। उसले यो तागत शरीरमै सीमित राखेर
आराम गर्ने निर्णय गर्यो।
अर्को दिन बिहानै नील सप्तसिन्धु आश्रम गयो। आज त्यहाँ पहिलो स्तरको प्रवेश
परीक्षा थियो। परीक्षा दिन आएका युवाहरूको सङ्ख्या लगभग १० हजार जति थियो। नील पनि
अनिरुद्रलाई खोज्दै अगाडि बढ्यो र उसलाई भेट्टायो। साधारण गफगाफपछि हावामा एकाएक
एउटा उड्ने यान आयो। त्यसबाट सेतो लुगा लगाएका २ जना वृद्ध मानिसहरू उत्रिए, अनि एक जनाले भने—
“सबै जना शान्त हुनुहोस्! तपाईंहरू सबैलाई पहिलो
स्तरको प्रवेश परीक्षाको नियम थाहा नै होला, तर पनि नयाँ र
थाहा नभएको कोही छ भने म फेरि भन्दै छु। यसको एक मात्र नियम छ— आफ्नो नाम दर्ता
गरेर पाएको त्यो टोकनको रङ्ग परिवर्तन नहुन्जेल यो बाटोमा कुद्नुपर्ने हुन्छ। जसको
टोकनको रङ्ग परिवर्तन भयो, त्यो परीक्षार्थी उत्तीर्ण भएको मानिनेछ।
साथै, आश्रमको 'आपसमा लडाइँ
नगर्ने' नियम कसैले उल्लङ्घन गर्न पाइनेछैन। अब चाँडै
यो परीक्षा सुरु हुन्छ, पालो-पालो सबैको यात्रा सुरु हुनेछ।”
पहिलो १००० जनाको समूह बोलाइयो। यो सुनेर १००० जना कुद्नका लागि त्यो सेतो
स्फटिकजस्तो चम्किलो बाटोमा तयार भए। सुरुको सङ्केत हुनासाथ सबै कुदे, तर अचम्म! मात्र ३-४ मिटर कुदेका के थिए, अग्रपङ्क्तिमा
भएका योद्धाहरू एकाएक भुइँमा पछारिए। यो देखेर अन्य योद्धाहरूको कुद्ने गति कम भयो
र उनीहरू सम्हालिँदै कुद्न थाले। तर यस्तो लाग्थ्यो, उनीहरूको खुट्टा
माटोमुनि भासिँदै छ; अनौठो गुरुत्वाकर्षणको यो तागत साँच्चै भयानक
थियो।
त्यसपछि अर्को १००० जनाको कुद्ने पालो आयो। अघिल्लो समूहका मानिसहरू बाटोमा
कुदिरहेकै थिए। दोस्रो पालोमा मानिसहरू कुद्न थाले, नील पनि यही
समूहमा थियो। तर अचम्म! नीलले ३-४ मिटर मात्र हिँडेको थियो, उसको खुट्टामा १०-१० केजीको भार परेको महसुस हुन थाल्यो। नील अचम्म मान्दै
बिस्तारै अगाडि बढ्यो। १० मिटर हिँडेपछि त्यो भार २०-२० केजीको भयो। नील साधारण
बाटोमा हिँडेको भए बिनाखानपिन १० दिनसम्म पनि लगातार हिँड्न सक्थ्यो, तर यो अनौठो गुरुत्वाकर्षणले गर्दा नीललाई हिँड्न हम्मे-हम्मे पर्ने
देखिँदै थियो।
कोही-कोही बाटोमा आफैँ लड्न थालिसकेका थिए। नील आफ्नो खुट्टा र शरीरमा
ध्यान दिँदै अगाडि बढ्यो। नील हिँड्दै गर्दा एकाएक उसले सुन्यो— "नील!" यो अनिरुद्रको आवाज थियो। नीलले ऊतिर हेरेपछि
अनिरुद्रले भन्यो, "नील भाइ, एकदम राम्रोसँग
हिँडिरहेका छौ।"
नीलले पनि भन्यो, "तिम्रो प्रदर्शन पनि उत्कृष्ट छ।"
अनिरुद्रले आफ्नो हात देखाउँदै भन्यो, "यो बाला लगाएर
यत्तिको हिँडेको हुँ, २ आध्यात्मिक पत्थरको बदलामा मैले यो बाला
किनेर ल्याएको थिएँ।"
नीलले सोध्यो, "यस्तो बाहिरी सामान लिएर आउँदा आश्रमको
तर्फबाट कुनै कारबाही हुँदैन र?"
अनिरुद्रले भन्यो, "यस्तो कुनै नियम छैन, मात्र टोकनको रङ्ग परिवर्तन हुनुपर्ने कुरा छ। अनि यो सबै हेर्न आश्रमलाई
फुर्सद पनि कहाँ छ र!" भन्दै ऊ हाँस्यो।
अब नील पनि आफ्नै गतिमा हिँड्न थाल्यो। नीलको छेउमा अनिरुद्र थियो, उनीहरू दुई जना मात्र सँगसँगै हिँडिरहेका थिए।
एकैछिनमा नीलले देख्यो— एउटा अचम्मको ठुलो ज्यान भएको मान्छे पछाडिबाट आयो
र अनिरुद्रतिर जान थाल्यो। उसले अनिरुद्रलाई आफ्नो कुमले धक्का दियो। अनिरुद्र
लडखडायो र ढ्याम्म लड्यो। नीललाई रिस उठ्यो र करायो, "किन यसो गरेको?"
यति भन्नेबित्तिकै त्यो मान्छे नीलतिर आयो। नीलको साधना (ऊर्जा/स्तर)
हेर्दै त्यो युवक मख्ख पर्यो, किनभने नील ऊभन्दा एक
स्तर सानो देखिन्थ्यो। त्यो युवकले आफ्नो पूरै तागत प्रयोग गरेर नीललाई धक्का दियो, तर अचम्म! त्यो युवक आफैँ उछिट्टिएर लड्यो, नीललाई भने केही
पनि भएन।
महागाथा: अध्याय १० —
परीक्षाको अग्निपरीक्षा र सुवाङ्गीको चासो
नीलले जब त्यो युवकको चाल देख्यो, उ रिसले आगो
हुँदै "यो काम पक्कै पनि देवदत्तकै हो" भन्दै रिसायो। ऊ अनिरुद्रको छेउमा गयो र उसलाई उठाउन खोज्यो। तर अनिरुद्रले "म अब उठ्न सक्दिनँ" भन्दै मन मार्ने कुरा गर्यो।
त्यसपछि नीलले उसलाई सम्झायो, "योद्धा हुनका
लागि एक पटक हार्नु र त्यसपछि लडाइँ छोड्नु योद्धाको लक्ष्य होइन। योद्धा बन्न
हरेक पटक लड्नुपर्छ र लडेपछि उठ्नु पनि उत्तिकै जरुरी हुन्छ।"
नीलको यो कुरा सुनेर अनिरुद्रमा आँट आयो र ऊ उठ्यो। नीलले "३ माइल मात्र बाँकी छ, कुदौँ" भन्दै दुवै जना कुद्न थाले। नीलले आफ्नो तागत घटाएर अनिरुद्रसँगै हिँड्न
थाल्यो र बिस्तारै हौसला दिँदै उसलाई अगाडि बढायो। केही बेर हिँडेपछि अलि टाढा एउटा
१० माइलको सिमाना देखियो। उसले अनिरुद्रलाई त्यो सिमाना देखाउँदै अझ हौसला दियो।
केही बेरमा दुवै जना त्यहाँ पुगे। अनिरुद्रको गोजीमा एउटा उज्यालो प्रकाश
बलेको देखियो— उसको टोकनको रङ्ग परिवर्तन भइसकेको थियो। यो देखेर नील पनि खुसी
भयो। तर, त्यही बेला आश्रमका दुई सेवकहरू उड्ने यानमा
आए र अनिरुद्रलाई त्यो यानमा हालेर लगे।
त्यसपछि नील एक्लै अगाडि बढ्यो। अब गुरुत्वाकर्षण बल झन् बढ्यो र यसको असर
लगभग १०० केजी (kg) जति भयो। नील अगाडि बढ्दै गयो, तर जब उसले २० माइलको सिमाना नाघ्यो, तब त्यहाँ ४ जना
योद्धाहरू बसिरहेका थिए। नीलले कुरा बुझ्यो र उनीहरूलाई जिस्क्याउँदै भन्यो, "डरपोकहरू! एक जनालाई जिताउन नदिन चार जना काँतरहरू आएछन्।"
यसरी उसले उनीहरूलाई उक्सायो। जब ती चार जनालाई रिस उठ्यो, तब नील बाटोमा अगाडितर्फ कुद्न थाल्यो। नीलले आफ्नो पूरै ताकत प्रयोग नगरी, उनीहरूले समातुन् भन्दै बिस्तारै कुद्यो। यत्तिकैमा एक जनाले उसलाई
पछाडिबाट एक मुक्का हान्यो। नीललाई यो मुक्काले केही असर गरेन, बरु उल्टै नीललाई अगाडि बढ्न सहयोग पुग्यो। यही बेला नीलले २० माइल पार गर्यो
र गुरुत्वाकर्षण बल झन् बढेर २०० केजी (kg) भयो।
अरू तीन जनाले पनि नीललाई मुक्का हान्न थाले, तर नीललाई यसले
केही असर गरेन। उल्टै, यसले गर्दा नीलको शरीरमा दिव्य तातो लहर बन्न
थाल्यो र उसको शरीरको अशुद्धि बाहिर आउन थाल्यो। नील खुसी हुँदै उनीहरूको कुटाइ
खान थाल्यो। यो गुरुत्वाकर्षणमा आफ्नो ताकत प्रयोग गर्दा ती योद्धाहरूको हालत खराब
हुन थाल्यो, तर पनि उनीहरूले कुट्न छाडेनन्। नील झन्
आनन्द लिँदै कुटाइ खाएर बसिरह्यो।
नीलले कुटाइ खाएर दुखेको, लडखडाएको र लडेको पनि
अभिनय गर्दै गर्यो कि उनीहरूलाई शंका नहोस्। तर नीललाई यो थाहा थिएन कि यो सबै
आश्रमको मुख्य परीक्षक, एक अर्ध-पारदर्शी पत्थरको चारकुने “चित्र पटल” पत्थरबाट, एक बुढो सेतै
कपाल फुलेको मान्छे र एक १७/१८ वर्षकी केटीले उसको यो कारनामा हेर्दै थिए।
हुन त यो चित्र पटल सम्पूर्ण युद्धको अवस्था हेर्नलाई तयार गरिएको थियो, तर नीलको यो काम र उसको नाटक यी दुई जनाले एक हेराइमै चिने र छक्क परे।
"यो केटाले अहिले जम्मा मणिपुर चक्र मात्र
खोलेको छ, तर आफूभन्दा ठुलो स्तर अनाहत चक्रका ४ जना
योद्धासँग कडा सङ्घर्ष गर्दै छ, अचम्म छ!"
आश्रमको मुख्य परीक्षकले मनमा अलिकति दुःख मान्दै भने, “उपप्रमुख सुवाङ्गी, तपाईं यस्तो गर्न सक्नुहुन्न। गत वर्ष पनि
तपाईंले सबैभन्दा राम्रो शिष्यलाई छान्नुभयो। यो चोटी पनि यसरी कसैलाई छान्नुभयो
भने अरू दलका प्रमुखहरूले यसको विरोध गर्छन्।”
यो सुनेर सुवाङ्गीले भनिन्, “ठीक छ, म नीललाई त्यहाँ गएर बचाउँछु र उसलाई आफ्नो शक्ति लुकाएर बस्न भन्छु। अनि
कमजोर बताएर म यो युवालाई मेरो 'अम्बर दल' मा छान्छु।”
यो सुनेर परीक्षक केही पनि नबोली बसे। यो उनको मौन सहमति पनि थियो।
यतिबेला ती ४ जना अब गलेर लखतरान भइसकेका थिए र अब नीललाई कुट्न पनि छोडे।
अब नील उठ्यो र ४ जनामध्ये एकको छेउमा गएर सोध्यो, “के तिमीहरू
निमोले भनेर यहाँ मलाई रोक्न आएका हौ? मैले अघि उसको
बारेमा कुरा गरेको सुनें।”
यो सुनेर त्यो योद्धाले भन्यो, “थाहा पाइस् त
चुपचाप हार मान्। सानो मालिक निमोसँग दुश्मनी गरिस् भने बेकारमा मर्छस्।”
यो सुनेर नील मुस्कुराउँदै बाटोमा अघि बढ्यो।
महागाथा: अध्याय ११ — परीक्षा र सङ्घर्ष
नील मुस्कुराउँदै
बाटोमा अघि बढ्यो। तर पछाडिबाट एक योद्धाले कराउँदै आयो र भन्यो, "तँ नेमोसँग कुनै हालतमा चुनौती लिन सक्दैनस्। तँ
नेमोका लागि एउटा कमिला जस्तै मात्र होस्, जसलाई एक सोचमा नेमोले मारेर गायब पार्न सक्छ।"
नील
एकैछिनमा पछाडि फर्केर एक मुक्का हान्यो। तर त्यो मुक्का त्यस योद्धालाई यति जोडले
लाग्यो कि त्यो उडेर २० मिटर पर गएर पछारियो। उसको छातीका २/३ वटा करङ भाँचिएको
आवाज आयो। यो देखेर चित्र पटलमा
हेर्दै बसेका परीक्षक र सुभाङ्गी छक्क परे।
नीलले त्यो
योद्धालाई कराउँदै भन्यो, "के लाग्छ मलाई रिस उठ्दैन? यति बेहाल छौ, झन् ४ जना मिलेर कुट्छौ? मलाई एक चोट
दिन सकेनौ, मैले केही भनिनँ, तर यो अर्थबिनाको कुरा गर्ने र सुन्ने मेरो फुर्सद
छैन। हेर, मेरो एक मुक्काले त अधमरो भइस, तँलाई अझै म कमजोर छु जस्तो लाग्छ?"
यो सुनेर र
देखेर अरू ३ जनाको पनि सातो गयो। नीलले अर्को योद्धालाई हेर्दै भन्यो, "कुरा बुझ्यौ कि तिमीहरूलाई पालो-पालो सम्झाऊँ?"
त्यसपछि
तीमध्ये एकले भन्यो, "बुझ्यौँ, बुझ्यौँ! हामी यो खबर नेमोसम्म पुर्याइदिन्छौँ," भन्दै लडेको योद्धालाई उठाउँदै त्यहाँबाट हिँडे।
नील
त्यहाँबाट २० माइल पार गरेर अगाडि बढ्यो। उसले सोच्यो, "म अझै कति टाढा जान सक्छु? अझै हिँड्छु एकछिन।" तर २० माइलको सीमाबाट अगाडि
बढेको मात्र के थियो, उसको टाउकोमा एक्कासि १००० केजी
जस्तो भार आयो। यो दबाब नीलका लागि सहनु असम्भव थियो, किनकि यो ठाउँ उसको साधना आधारका योद्धाहरूका लागि
बनाइएको थिएन।
तर नीलले
एकछिन सोच्यो र त्यो नागको सर्पपत्रको तागत प्रयोग गर्ने निर्णय गर्यो र एक पटक
फेरि हिँड्ने तयारी गर्यो। नीललाई एक पाइला चाल्न पनि निकै दुःख पर्दै थियो, तर दोस्रो पाइला उचाल्न खोजेको मात्र के थियो, ऊ एक्कासि 'धम्म' लड्यो।
तर अचम्म, फेरि उसको शरीरमा त्यो न्यानो तरङ्ग फैलियो। कसैले
केही नगरे पनि उसले त्यो न्यानो तरङ्ग आएको थाहा पायो। त्यसपछि नील झन् खुसी हुँदै
उसले अझै सङ्घर्ष गर्ने योजना बनायो।
तर चित्र पटलमा यो दृश्य हेर्दै बसेका दुई
जनाको सातो गयो। यो त एउटा कमिलालाई टाउकोमा १० केजीको भारी बोकाइदिए जस्तै भएको
थियो, किनकि २० माइल भन्दा माथिको परीक्षण पथ त
महाबीर योद्धाहरूका लागि तयार गरिएको थियो। यहाँ त्यो भन्दा कम साधना भएका
योद्धाहरूलाई यो पथको भारले मणिपूर चक्र सम्मका योद्धाहरूलाई पनि पस्ने बित्तिकै धुलो बनाउन सक्थ्यो।
साधारणतया
आफ्नो टोकनको रङ परिवर्तन भएपछि सहभागीहरू आश्रमका सहयोगीहरू आउने आशमा आकाशतिर
हेरेर बस्थे। तर यो केटो अचम्मसँग अगाडि बढ्यो। "अब यो मर्न सक्छ," भन्दै परीक्षक प्रमुख र सुभङ्गी आफैँ उड्ने रथमा बसेर
नील भएको ठाउँतिर उडेर आए।
अचम्म! जब
यी दुई जना नील भएको ठाउँमा आइपुगे, उनका आँखा एक्कासि ठूला-ठूला भए र मुखामुख गर्दै एक-अर्कालाई हेरे। नील
लडेको त थियो, तर ऊ आफैँ उठेर फेरि हिँड्ने
तत्परताका साथ अगाडि बढ्न लागेको थियो। आश्रममा धेरै अचम्मका योद्धाहरू थिए, तर आज जे देखियो, यस्तो त आजसम्म कहिल्यै भएको थिएन।
सुभाङ्गी
नीललाई बचाउन एक पाइला अगाडि बढिन्, तर प्रमुखले उनलाई रोकेर भने, "जे गर्दै छ, गर्न देऊ उप-प्रमुख सुभङ्गी! यसको
भाग्य..." तर बीचमै सुभङ्गीले भनिन्, "यसको भाग्य अन्धकारमय छ। कुनै उज्यालो छैन, यसको भाग्य पुरै अन्धकार छ," भन्दै हल्का हाँस्दै प्रमुखलाई हेरिन्।
परीक्षक
प्रमुखले पनि सुभाङ्गीको कुरा सुनेर बुझे। "यो कुरा लुकाउने विषयमा म विचार
गर्छु," परीक्षक प्रमुखले भने। सुभाङ्गीले
फेरि हातमा एउटा अनौठो सिक्का निकाल्दै भनिन्, "यति सारो दोधार नहुनुहोस्," भन्दै एक
भावहीन अनुहार बनाउँदै भनिन्, "के म यो 'शाही शक्ति मोहर'को प्रयोग यति सानो कुराको लागि गरूँ?" यो सुनेपछि परीक्षक प्रमुख केही नबोली नीलतिर हेरेर बसे।
'शाही शक्ति मोहर' भन्ने शब्द सुन्ने बित्तिकै परीक्षक प्रमुखको मनमा एक
दुःखको भाव आयो। जहिलेदेखि यो कलिली केटीले अम्बर दलको उप-प्रमुखको पद सम्हालेकी
थिइन्, त्यो दिनदेखि हरेक वर्ष परीक्षक
प्रमुखले यस्तै दिन देख्नुपरेको थियो। हरेक वर्ष सबैभन्दा उत्कृष्ट योद्धाहरूलाई
सुभाङ्गीले जसरी
भए पनि आफ्नो दलमा तान्थिन्।
तर, जसको हातमा यो 'शाही शक्ति मोहर' छ, उसले एक मोहरको साटो जुनसुकै काम शाही परिवारबाट गराउन सक्थ्यो। मतलब, समल साम्राज्यले आफ्नो सयौँ वर्षको इतिहासमा जम्मा ७
वटा 'शाही शक्ति मोहर' निष्कासन गरेको थियो, जसमा सुभङ्गीको हातमा भएको पनि एक थियो। यो मोहर जोसँग छ, उसले एक किसिमले राजाको आदेश समानको आदेश दिन
सक्थ्यो। परीक्षक प्रमुखलाई यो पनि थाहा थियो कि यो एउटा योद्धाका लागि यति
महत्त्वपूर्ण मोहर प्रयोग गरिँदैन।
यसैबीच
परीक्षक प्रमुखले सुने, "प्रमुख, याद गरेर चित्र पटलमा सुरक्षित भएको दृश्य तुरुन्त
हटाउनुहोस्।"
यत्तिकैमा
नील फेरि लडखडायो र फेरि लड्न खोज्यो। त्यसैबीच कसैले नीलको घाँटी समात्यो र त्यो
परीक्षण पथबाट बाहिर निकाल्यो। उसले देख्यो कि त्यो परीक्षक प्रमुख थिए र नजिकै
निलो कपडामा एक एकदमै राम्री सुन्दरी उभिएकी थिइन्।
परीक्षक
प्रमुखले नीललाई सम्झाउँदै भने, "परीक्षण
टोकन दिएर र शिष्य प्रमाणपत्र लिएर जाऊ, तिमी पास भइसक्यौ।"
नीलले
"हुन्छ" भन्दै आफ्नो टाउको हल्लायो र त्यहाँबाट हिँड्यो।
नील टोकनको
साटो शिष्य प्रमाणपत्र लिने ठाउँमा पुग्यो। त्यहाँ अनिरुद्ध पनि थियो। टोकनको जाँच
सकिएपछि नीललाई एउटा शिष्य प्रमाणपत्र दिइयो। यो एक हत्केलाको आकारको चाँदीको
चारपाटे टुक्रा थियो, जसको चारै किनारामा सुनको डिल
थियो। जहाँ प्रस्टसँग "नील वायुपुत्र" र "अस्थायी शिष्य"
लेखिएको थियो। यसमा केही अनौठा चिह्नहरू पनि थिए।
नील अब
आफ्नो शिष्य प्रमाणपत्र हेर्न थाल्यो। सप्तसिन्धु आश्रमको छापसहितको यो प्रमाणपत्र
एकदमै राम्रो थियो। नीलले मनमनै आफ्नो यो यात्रा अब सफल भएको र एउटा सुनौलो भविष्यको
ढोका खुलेको महसुस गर्दै अनिरुद्र बसेकै ठाउँमा गयो र बस्यो।
केही बेरमा आश्रमका
सहयोगीहरूले सबैलाई एकतिर लगे। केही बेरमा उनीहरू आश्रमको नजिकै भएको एउटा सानो
पहाड, "रातो खुनी पहाड" मा
पुगे। सबैजना अचम्ममा परे—यहाँ कस्तो परीक्षण हुने हो? अबको परीक्षणमा लक्ष्य मात्र होइन,
शिष्यले
आफ्नो नाममा अङ्क पनि आर्जन गर्नुपर्ने हुन्थ्यो। यो पहाड एक किसिमको जादुमय
माटोबाट बनेको थियो, जसमा जादुको अचम्मको
नक्कली ठाउँ र भ्रामक आयाम बनाएर यहाँ परीक्षण गरिन्थ्यो। यहाँ नवागन्तुक योद्धाहरूलाई पहाडकै तल
साना-साना घरहरू बनाइएको थियो र सबैजनालाई त्यहीँ बस्ने व्यवस्था मिलाइएको थियो।
रात पर्यो र
भोलिपल्ट बिहान सबैजना तयार भए। पर्खँदा-पर्खँदै धेरै बेरमा आश्रमतिरबाट अरू
शिष्यहरू पनि आए। यी वास्तवमा 'कुलीन' (धनाढ्य) शिष्यहरू थिए। उनीहरूलाई कुलीन प्रमाणपत्रको
आधारमा पहिलो परीक्षण नगरी दोस्रो परीक्षणमा एकैपटक भाग लिने अनुमति थियो।
कुलीन
योद्धाहरूले अरू साधारण योद्धाहरूलाई घृणाको दृष्टिले हेर्थे। उनीहरू सामान्य
शिष्यको छेउछाउ नआई अलग समूह बनाएर बसे। यत्रो समय यस्ता अभद्र मान्छेहरूको
पर्खाइमा खेर गएको बुझेपछि साधारण शिष्यहरू मनमनै अपशब्द बोल्दै र गाली गर्दै
चित्त बुझाएर बसे।
त्यसपछि
एउटा सानो समूह सामान्य शिष्यतर्फ आयो। उनीहरूले सबै साधारण शिष्यहरूलाई दुई भागमा
बाँडेर बीचबाट एउटा बाटो बनाए। तर, एकजना यस्तो ढीट केटो थियो कि उसले न त उनीहरू आएको वास्ता गर्यो, न त ठाउँ नै छोड्यो। आँखा बन्द गरेर बसेको नील समय
खेर नफालीकन आन्तरिक ध्यान गरी एक ध्यान अवस्थामा बसेको थियो।
त्यो
समूहबाट दुई जना अगाडि आए—देवदत्त र नेमो। नीलले अनुहार भावहीन बनाउँदै भन्यो, "देवदत्त, तँ खाली घरको मामलामा बाहिरको मान्छे किन छिर्छस्? सक्छस् भने एक्लै तागत देखा, नत्र चुप लागेर बस।"
यो सुनेर
देवदत्त बोल्नुअघि नै नेमो बोल्यो, "नील, तैँले पठाएको सूचना मैले सुनेँ। तँ
हामी दुई भाइको बीचमा नपर भन्ने कुरा गर्छस्, होइन?"
नीलले भन्यो, "हो! देवदत्त र मेरो कुरा घर-परिवारको हो, तँ यसको बीचमा नपस। यसैमा राम्रो हुन्छ।"
तर पनि
नेमोले अझ जोशमा भन्यो, "र, यदि म यसमा मेरो खुट्टा हालिहालेँ भने के गर्छस्?"
नीलले फेरि
पनि शान्त आवाजमा भन्यो, "घर र दाजुभाइको कुरामा बाहिरको
मान्छे नपरेकै राम्रो हो।"
नेमोले फेरि
हाँस्दै भन्यो, "परीक्षण छोडेर त मेरो पसलमा जा।
मेरो नाममा एउटा चक्कु माग, बिना कुनै पैसा तँलाई दिन्छन्। अनि
कुनै खोलाको छेउमा गएर आफ्नो घाँटी काट्ने, म यो काण्डको बीचबाट निस्किन्छु," भन्दै अभद्र ढङ्गले हाँस्यो—"हाहा!"
नीललाई यो
सुनेर रिस उठ्यो। छेउमा भएका सबै शिष्यहरू यो सुनेर हाँसे। नील पनि सँगै हाँस्यो, "कस्तो राम्रो कुरा!" भन्दै नील आफैँ हाँस्न थाल्यो।
यो देखेर सबै छक्क परे र हाँस्न छोडे।
नीलले
एक्कासि हाँस्न छोडेर भन्यो, "नेमो, के तँलाई लाग्छ म कमजोर छु र तेरो नाम सुनेर म
परीक्षा छोडेर भागूँ? योद्धा होस्, बोल्छस् कि युद्ध गर्छस्? सक्छस् भने आइज, शक्तिको भाषामा बोलौँ र टुङ्गो लगाऔँ। को तागतवर छ? आँट छैन भने म सँग यस्तो तरकारी बजारको जस्तो तर्कहीन
कुरा नगर।"
यति भन्ने
बित्तिकै एक्कासि नीलको शरीरबाट अनौठो आभा आयो। नीलको रिस सबैले देखे। सबै यो
देखेर आनन्द मान्दै लडाइँ हेर्न आतुर भए। नीलको आभा देखेर सबै आपसमा गुनगुन गर्दै
कुरा गर्न थाले, "साधनाको आधारमा नीलले हार्छ," भन्ने नै सबैको विचार थियो।
नेमोले
शान्त र आँखामा मार्ने योजनाको साथ नीललाई हेर्यो र एक्कासि आदेश दियो, "मार यसलाई! के हेरेर बसेको?"
यो सुनेर
समूहबाट एक हट्टाकट्टा योद्धा अगाडि आयो र नीलको टाउकोमा एक मुक्का हान्यो। त्यही
बेला नीलले पनि आफ्नो मुक्का त्यो हाततिर हान्यो। 'धम्म' आवाज आयो र चारैतिरको रातो धुलो
उड्यो। सबैजना धुलो हट्ने र नील लडेको हेर्न आतुर थिए। तर अचम्म, धुलो हट्यो तर त्यहाँ नील होइन, ऊ बलियो योद्धा १० कदम पछाडि सरेर लड्यो। उसको हात
काम नलाग्ने जस्तो गरी झन्झनाउन थाल्यो। यो देखेर सबै छक्क परे।
त्यो सानो
समूहका अरू सदस्यहरू पनि एक्कासि नीलतिर अगाडि बढे। नील पनि लड्न तयार भयो, तर त्यत्तिकैमा एक्कासि एउटा आवाज आयो, "सबै आ-आफ्नो ठाउँमा बस! आज तिमीहरूको परीक्षण हो, किन लडाइँ गर्छौ? अझै लडे निष्कासन गरिदिन्छु!"
आजको
परीक्षणका जिम्मेवार यशवन्त थिए। उनले त्यो युवाको १०० अङ्क काट्ने र नीललाई
परीक्षामा भाग लिन नदिने जानकारी दिए।
नीलले भन्यो, "मैले यो लडाइँ गरेको होइन, मैले आत्मरक्षा मात्र गरेको हुँ। मैले हमला गरेको
होइन।"
तर यशवन्तले
यसमा कुनै टिप्पणी नहुने र परीक्षा दिन नपाउने भन्दै अर्कोतिर फर्काए।
